แล้วไงใรแคร์😏

เวลาหลุดคำว่า “แล้วกูจะไปแคร์?” ในหัว บางทีมันไม่ได้แปลว่าเราอยากก้าวร้าวนะ แต่คือความเหนื่อยจากการต้อง “แคร์ทุกอย่าง” จนลืมแคร์ตัวเอง เราเคยเป็นคนที่เห็นคอมเมนต์นิดเดียวก็คิดทั้งคืน โดนมองแปลกๆ ก็เริ่มสงสัยตัวเอง พอถึงจุดหนึ่งถึงเข้าใจว่า การไม่แคร์ไม่ใช่การไม่รู้สึก แต่คือการเลือกสิ่งที่ควรให้ความสำคัญ 1) แยกให้ออกว่า “คำพูดนั้นมีประโยชน์กับเราไหม” ลองถามตัวเอง 2 ข้อ: คนพูดหวังดีหรือแค่ระบาย? และสิ่งที่พูดมีข้อมูลจริงที่เอาไปปรับได้ไหม ถ้าเป็นคำติที่มีเหตุผลก็เก็บมาใช้ แต่ถ้าเป็นแค่การแขวะ/ดูถูก ให้ปัดทิ้งได้เลย เพราะมันไม่ได้ช่วยให้ชีวิตเราดีขึ้น 2) ตั้งขอบเขตแบบสุภาพแต่ชัด ถ้าเจอคนชอบกด หรือชอบแซะซ้ำๆ เราใช้ประโยคง่ายๆ เช่น “ขอบคุณที่แนะนำ เดี๋ยวเราจัดการในแบบของเรานะ” หรือ “เรื่องนี้เราไม่สะดวกคุยต่อ” ขอบเขตที่ดีทำให้เราไม่ต้องฝืนยิ้มตลอดเวลา และไม่ต้องเอาพลังงานไปแจกฟรี 3) เปลี่ยนโฟกัสจาก “คนมอง” เป็น “เรารู้สึกยังไง” บางวันเราแค่อยากนั่งชิลๆ เป็นตัวเอง แต่มักเผลอคิดว่าเขาจะมองยังไง ลองดึงกลับมาที่สิ่งที่เราคุมได้ เช่น การพักผ่อน การแต่งตัวที่ทำให้มั่นใจ หรือการถ่ายรูปในมุมที่เราชอบ (อย่างลุคผมยาวหน้าม้า เสื้อสีขาวลูกไม้ ก็เป็นสไตล์ที่ดูละมุนและมั่นใจได้มาก) 4) ประโยคสั้นๆ ที่เราชอบใช้เวลาจะ “ไม่แคร์” แบบมีสติ - “ไม่ใช่ทุกความเห็นต้องมีพื้นที่ในใจเรา” - “เราไม่ได้เกิดมาเพื่อทำให้ทุกคนพอใจ” - “ถ้าเขาไม่ได้จ่ายบิลชีวิตเรา ก็ไม่ต้องมีสิทธิ์กำหนดเรา” 5) ไม่แคร์ไม่ได้แปลว่าไม่พัฒนา จุดสำคัญคือ เราเลือกแคร์สิ่งที่ทำให้เราเติบโต เช่น สุขภาพ งาน ความสัมพันธ์ที่ดี แต่ไม่แคร์คำพูดที่ทำให้เราหดหู่โดยไม่จำเป็น สุดท้าย ถ้าคุณกำลังอยู่ในช่วงที่อยากพูดว่า “แล้วกูจะไปแคร์?” ให้จำไว้ว่าคุณมีสิทธิ์ปกป้องความรู้สึกตัวเอง เลือกอยู่กับคนที่ให้พลัง และใช้ชีวิตในแบบที่คุณภูมิใจ แค่นั้นก็พอแล้ว