Cha Shui Jae×e Sa Young-歌詞タイム
★ハンターは静かに暮らしたい
サヨン:。。 シット・ジェイ
Shit Jae:エイ・サヨン!大丈夫ですか?
ああ。。。 大丈夫です。。。 私です。
サヨン:あなたのようなビジネスで忙しい人々は、このばかげたダンジョンで何をしているのですか?。。？
Jae:くそっ。。。 お店は最近空いています。
サヨン:まあ、私は秘書が毎日給料をもらっていないと思っていたので、マナストーンを掘り起こすつもりでした。。。
いいえ、感情的になる時間ではありません。
サヨン:顔と目を覆うものは何もありません。フードを覆って、そのように美貌を隠すことができると思います か?~~
ถ้าใครตาม The Hunter Wants To Live Quietly (อย่าบอกใครว่าผมเป็นฮันเตอร์!) แล้วโดนเคมี “ชาอึยแจ × อีซายอง” ตกเหมือนกัน เราว่าเสน่ห์ของคู่นี้อยู่ที่ “โทนความสัมพันธ์” มากกว่าฉากหวานแบบตรงๆ คือมันเป็นความใกล้ชิดที่เกิดในสถานการณ์ไม่ปกติ—ดันเจี้ยนที่ดูรกร้าง มีหิมะ/ฝุ่นโปรย ๆ บรรยากาศเงียบ ๆ แต่คำพูดกับสายตาคือเสียงดังมาก โมเมนต์ที่เราชอบคือเวลาซายองใส่ฮู้ดสีเทาแล้วพยายามปิดหน้าเหมือนอยากหลบสายตาโลก แต่พออยู่กับอึยแจคือหลบไม่พ้นจริง ๆ ยิ่งฉากที่อึยแจใส่เสื้อคอเต่าสีดำ มีสายรัดพาดไหล่ ลุคดูเนี้ยบจริงจัง แต่กลับเป็นคนที่เข้าหาอีกฝ่ายก่อนตลอด มันเลยให้ฟีล “คนเก่งที่ยอมอ่อนลงเฉพาะกับคนนี้” อีกจุดที่ทำให้เรื่องนี้น่าตาม (สำหรับสาย BL/แมนฮวา) คือบทสนทนาแนวหยอก-ตีกันเบา ๆ แบบมีนัย เช่นประโยคทำนองว่าเข้ามาในดันเจี้ยนทำไม หรือแซวเรื่องปิดหน้าปิดตา—มันเหมือนการเช็กอาการกันไปมา แต่จริง ๆ คือเป็นห่วงกันสุด ๆ ยิ่งเวลาที่อึยแจประคองหน้า/แตะแก้ม (บางซีนมีถุงมือสีดำด้วย) แล้วซายองมีรอยแดงนิด ๆ คือใจเราหล่นไปเลย เพราะมันสื่อว่าอีกฝ่าย “ยอมให้แตะ” ทั้งที่ปกติระวังตัวมาก ถ้าเพิ่งเริ่มอ่านแล้วอยากอินเร็ว ๆ เราแนะนำให้สังเกต 3 อย่างนี้: 1) สีหน้า—อึยแจมองตรงแบบจริงจัง vs ซายองทำเหมือนเฉยแต่หลุดกังวลบ่อย 2) ระยะห่างของร่างกาย—จากยืนคุยไปเป็นนั่งใกล้ ซบไหล่ หรือให้จับหน้า 3) โทนคำพูด—แซวแรง ๆ แต่พออีกฝ่ายเป็นอะไรจะหลุดห่วงทันที ส่วนตัวเราอ่านแล้วรู้สึกว่าคู่นี้ไม่ได้ขายหวานอย่างเดียว แต่ขาย “ความไว้ใจ” ในโลกที่อันตรายมาก ๆ ซึ่งเข้ากับคอนเซ็ปต์อยากใช้ชีวิตเงียบ ๆ แบบชื่อเรื่องสุด ๆ ใครมีซีนโปรดของชาอึยแจกับอีซายองในดันเจี้ยนเหมือนกัน มาเม้าท์กันได้นะ