จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ผมได้เห็นเกี่ยวกับคนในสุราษฎร์ธานี บางครั้งเรื่องราวหรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ก็เหมือนกับว่าคนในพื้นที่มักจะไม่จดจำบทเรียนจากอดีตเท่าไหร่นัก เหมือนกับข้อความในโพสต์ที่กล่าวว่า “แล้วไซรถึงไม่จำ” ซึ่งเป็นคำถามที่สะท้อนความรู้สึกข้องใจและสงสัยใจคนในชุมชน สำหรับผม การไม่จำเหตุการณ์หรือสถานการณ์เดิมๆ อาจไม่ได้หมายถึงการลืมเสมอไป แต่เป็นการที่คนเราเลือกจะมองข้าม หรือไม่อยากจะเก็บเอาความทรงจำเหล่านั้นไว้เพราะอาจเป็นเรื่องที่เจ็บปวดหรือยุ่งยากในการจัดการกับมัน นอกจากนี้ยังเกิดจากความคุ้นชินกับสถานการณ์ที่ทำให้คนรู้สึกเฉยๆ และไม่มีแรงจูงใจเปลี่ยนแปลงอะไร การเป็นเด็กใต้ป้ายสุราษฎร์ที่เติบโตมากับเรื่องราวเหล่านี้ ทำให้ผมเห็นชัดว่าพื้นที่นี้แม้จะเต็มไปด้วยความสวยงามของธรรมชาติและวัฒนธรรม แต่ก็มีความท้าทายทางสังคมที่ทำให้เรื่องราวเดิมๆ ยังวนเวียนอยู่ในชีวิตประจำวัน เช่น ปัญหาความยากจน การขาดโอกาสทางการศึกษา และปัญหาการเมืองท้องถิ่น ที่ส่งผลให้คนรุ่นใหม่บางส่วนหมดหวังและเลิกพยายาม อย่างไรก็ตาม การรับรู้และพูดคุยในสื่อออนไลน์ที่มีแท็ก #สุราษฎร์ธานี และ #เด็กใต้ป้ายสุราษฎร์ ช่วยเปิดโอกาสให้คนในพื้นที่ได้แสดงออกและแชร์ประสบการณ์ต่างๆ กันมากขึ้น ซึ่งผมเชื่อว่าถ้าชุมชนสามารถรวมตัวกันและเปิดใจรับฟังกันอย่างจริงจัง เรื่องราวเดิมๆ เหล่านี้จะถูกเปลี่ยนผ่านไปสู่ความเข้าใจและการพัฒนาที่ยั่งยืนได้ ผมอยากชวนทุกคนที่เกี่ยวข้อง ไม่ว่าจะเป็นคนในพื้นที่หรือคนที่สนใจเรื่องราวของสุราษฎร์ธานี มาร่วมมือกันสร้างความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ที่อาจทะยานเป็นพลังใหญ่ในการทำให้เราไม่ต้องเจอเรื่องเดิมซ้ำซากอย่างน่าเบื่อและน่าผิดหวังอีกต่อไป