ชอบแบบบจัง

พอเห็นคำว่า “ธรรมะสอนคน” ทีไร เรามักนึกถึงโมเมนต์ที่ชีวิตพาไปเจอเรื่องขัดใจ แล้วสุดท้ายก็ต้องกลับมาดูใจตัวเองก่อนเสมอค่ะ สำหรับเรา “ธรรมะสอนคน” ไม่ได้แปลว่าต้องเคร่งหรือพูดคำสวยๆ ตลอดเวลา แต่คือการค่อยๆ ฝึกให้ใจนิ่งขึ้น และเลือกทำสิ่งที่ไม่ทำร้ายตัวเอง/คนอื่น ข้อคิดที่เราชอบใช้เตือนใจตัวเองมีประมาณนี้ 1) ก่อนจะสอนใคร ให้กลับมาดูใจตัวเองก่อน หลายครั้งเราหงุดหงิดเพราะคาดหวังให้คนอื่นเป็นอย่างที่เราอยากให้เป็น แต่ธรรมะเหมือนบอกว่า “เราเปลี่ยนคนอื่นไม่ได้เท่ากับเปลี่ยนวิธีตอบสนองของเรา” แค่หายใจลึกๆ แล้วถามตัวเองว่า ตอนนี้โกรธเพราะอะไร กลัวอะไร หรือคาดหวังอะไรอยู่ แค่นี้อารมณ์ก็เบาลงเยอะ 2) คำพูดทำร้ายคนได้ไวที่สุด เราเคยพลาดพูดประชดตอนโมโห แล้วมานั่งเสียใจทีหลัง ธรรมะสอนเรื่อง “วาจาสุจริต” คือพูดจริง พูดดี พูดมีประโยชน์ และพูดถูกกาล เวลาเริ่มปะทะกัน เราจะใช้กติกาง่ายๆ คือ “หยุด 3 วินาที” ก่อนตอบ ถ้ายังร้อนอยู่ก็ขอพักก่อน 3) ทุกอย่างไม่เที่ยง เดี๋ยวมันก็ผ่าน เวลาเจอเรื่องหนักๆ เราจะเตือนตัวเองว่า ความรู้สึกนี้ก็เกิดแล้วดับได้เหมือนกัน พอคิดแบบนี้จะไม่รีบตัดสินใจตอนอารมณ์พีค และช่วยให้เรามองหาทางออกที่นุ่มนวลกว่า 4) เมตตาไม่ใช่ยอมทุกอย่าง แต่คือไม่เพิ่มไฟ เมตตาในแบบที่เราฝึกคือ ไม่ซ้ำเติม ไม่พูดให้เจ็บเพิ่ม และตั้งขอบเขตแบบสุภาพ เช่น “เราไม่โอเคกับคำพูดแบบนี้นะ ขอคุยกันด้วยความเคารพกันได้ไหม” ถ้าใครอยากเอาธรรมะไปใช้แบบง่ายๆ ในชีวิตประจำวัน เราแนะนำทริค “สติ๊กเกอร์เตือนใจ” ด้วยค่ะ (เหมือนประโยคสั้นๆ ที่เห็นแล้วหยุดคิด) เช่น สวัสดีค่ะ / ขอบคุณค่ะ / โอเคจ้า / เบื่อจัง / ฝันดีน้า / ห่วงนะคะ หรือ เป็นกำลังใจให้นะคะ ตั้งเป็นโน้ตหรือภาพพื้นหลังไว้ เวลาใจแกว่งจะช่วยดึงสติกลับมาได้ดีมาก สุดท้าย “ธรรมะสอนคน” สำหรับเรา คือการฝึกให้ใจอ่อนโยนแต่เข้มแข็ง พูดให้น้อยลงแต่มีสติขึ้น ทำดีเล็กๆ ทุกวัน แล้วค่อยๆ เห็นชีวิตเบาสบายขึ้นจริงๆ ค่ะ