เวลาพูดถึง “ฟ้อนเงี้ยว” ฉันนึกถึงภาพบรรยากาศล้านนาเย็นๆ กับท่าฟ้อนที่อ่อนช้อยทันที พอได้ลองบรรเลงด้วยขิมจริงๆ จะยิ่งรู้สึกว่าทำนองเพลงนี้มีเสน่ห์มาก เพราะไม่ได้เน้นความเร็ว แต่เน้น “ความไหล” ของเมโลดี้และการประคองอารมณ์ให้ละมุนสม่ำเสมอ สิ่งที่ฉันโฟกัสเป็นพิเศษตอนบรรเลงขิมเพลงฟ้อนเงี้ยว คือการคุม “น้ำหนักไม้ขิม” ให้เบา-หนักพอดี ถ้าตีแรงเกินไปเสียงจะกระแทกและทำให้ความนุ่มนวลหายไป แต่ถ้าเบาเกินก็จะไม่พาอารมณ์เพลงเดินต่อ วิธีที่ช่วยได้คือเริ่มจากตีช้าๆ ก่อน แล้วตั้งใจฟังให้เสียงแต่ละตัวโน้ต “กลม” และ “ยาว” เท่าที่ควร จากนั้นค่อยเพิ่มความต่อเนื่องให้เหมือนเสียงค่อยๆ แตะลงบนสายแบบที่เราตั้งใจ อีกจุดที่ทำให้ฟ้อนเงี้ยวฟังเพราะ คือการเน้นจังหวะที่ให้ความรู้สึกเหมือนการฟ้อนจริงๆ ฉันจะลองนับจังหวะในใจเบาๆ แล้วขยับตัวตามนิดหน่อย เพื่อให้มือกับหัวใจไปทางเดียวกัน เพลงนี้ถ้าเราเล่นแบบตรงเกินไปจะฟังแข็ง แต่ถ้าเรายอมให้ “จังหวะหายใจ” เข้ามาเล็กน้อย (เช่น เว้นปลายวลีให้พอดี) จะทำให้ภาพเงาฟ้อนพลิ้วๆ ชัดขึ้นมาก ทิปส่วนตัวสำหรับคนอยากฝึก “ฟ้อนเงี้ยว” บนขิม: - แยกซ้อมเป็นท่อนสั้นๆ โดยเฉพาะช่วงที่เมโลดี้ไหลยาว ฝึกให้มือซ้าย-ขวาสลับกันนุ่มเท่ากัน - อัดเสียงตัวเองฟังย้อนหลัง จะได้รู้ว่าตรงไหนเสียงดังเกิน/เบาเกิน หรือจังหวะเร่งโดยไม่รู้ตัว - ลองเล่นหลายอารมณ์: แบบละมุนๆ ยามค่ำ กับแบบมีพลังขึ้นนิดหน่อย แล้วเลือกเวอร์ชันที่ “เข้ากับเรา” สุดท้ายสำหรับฉัน ฟ้อนเงี้ยวเป็นเพลงที่ยิ่งบรรเลงยิ่งเห็นความงามของดนตรีไทย ยิ่งตั้งใจฟังรายละเอียดเล็กๆ อย่างน้ำหนักมือ การทอดเสียง และการจบวลี จะยิ่งได้ความละเมียดที่ทำให้เพลงนี้งดงามทุกครั้งที่เล่น