โตกานี
ครูสอนศิลปะ Ino ได้รับมอบหมายให้ไปโรงเรียนสำหรับคนหูหนวกในเมืองชนบท เขารู้สึกถึงบรรยากาศที่น่ารำคาญในโรงเรียนและเขาก็ค่อยๆเรียนรู้ว่านักเรียนถูกครูทำร้าย Ino ติดต่อกับ Yujin ของศูนย์สิทธิมนุษยชนและย้ายไปกล่าวหา แต่ตำรวจก็สมรู้ร่วมคิดกับครูใหญ่เพื่อแทรกแซง
มันน่าตกใจ..
นี่ยังเป็นเรื่องจริง.. สุจริตค้างอยู่ในคอไม่ดีและน่าขยะแขยง..
ฉากที่เด็กๆ ตัวสั่นและพูดภาษามือ และฉากที่พวกเขาถูกทารุณกรรมนั้นเจ็บปวด..
ไม่เพียง แต่จะเจ็บปวดในการดู แต่คุณจะเสียความตายของมินซูหรือไม่? เขาเกลียดเด็กคนนั้นมากแค่ไหน
คนสุดท้ายคือกงยู ชื่อนี้คือมินซู
ฉันไม่สามารถพูดหรือฟัง
ทุกคน เด็กคนนี้เรียกว่ามินซู
ฉากนี้จะไม่หยุดร้องไห้จริงๆ
ฉากตำรวจ VS ผู้อยู่อาศัย.. ตำรวจเป็นคนที่แย่ที่สุด
ฉากที่ตำรวจผลักลงและก้มหัวลงต่อสู้กับกงยู (อิโน) ที่พูดขณะถือภาพเหมือนของผู้ตายเป็นเพียงความโกรธ
ฉันไม่เห็นมันอีกแล้ว.. มันแย่มาก
มันถูกส่งโดย U-NEXT
「トガニ 実話」で検索してから観る人が多いと思うので、私が観たあとに気になって調べたこと・感じたことを補足します。 まず『トガニ 幼き瞳の告発』は、完全なフィクションというより“実際に起きた事件をもとにした作品”として語られることが多いです。映画としての脚色はあっても、聴覚障害のある子どもたちが守られにくい環境で被害に遭い、告発しても大人の力関係や組織の論理で潰されそうになる…という骨格が「実話ベース」だと思うと、本当に胸が苦しくなりました。 私が特にしんどかったのは、子どもたちが震えながら手話で訴えるシーン。言葉で叫べない分、伝えようとする必死さが刺さって、観ている側が無力に感じます。ポスターにある「この子たちの手を放したら、僕は父親には戻れない。」という言葉も、観終わると重みが全然違いました。守る側の大人が“手を放さない”ことの意味を突きつけられます。 あと、観る前に知っておくといいのは「スッキリするタイプの作品ではない」こと。正義が気持ちよく勝つ展開を期待していると、苦しさが勝つかもしれません。私は途中で何度も止めたくなったし、観終わったあとも気分が落ちました。それでも、見ないふりをしないための映画だとも感じました。 もしこれから観るなら、体調がいい日・時間に余裕がある日がおすすめです。観たあとに気持ちを切り替える用に、軽い作品を一本用意しておくのもアリ。内容が重いので、家族や友達と一緒に観て感想を共有できると、少し救われます。 配信は記事内にもある通りU-NEXTで見られることが多いです。検索で「トガニ 実話」と出てくる背景まで含めて考えると、ただの胸糞映画で終わらせたくない…という気持ちになりました。