ทุกครั้งที่ผมพยายามจะนอนหลับ มักจะเจอกับความรู้สึกที่ปั่นป่วนในใจ โดยเฉพาะเมื่อคิดถึงใครบางคนที่เรายังไม่ได้ลืมหรือทำใจได้ดีพอ หลายคืนที่ผมนอนข่มตาแต่ก็ยังหลุดไปคิดถึงเรื่องราวเก่า ๆ ที่ร่วมกันผ่านมา ความรู้สึกแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะหลายคนก็เคยเผชิญและผ่านมันมาได้ สิ่งที่ผมพบว่าช่วยได้คือ การรับรู้และให้ความสำคัญกับความรู้สึกเหล่านั้น แทนที่จะบอกตัวเองว่าห้ามคิดถึง ผมกลับปล่อยใจให้รับรู้และยอมรับความคิดถึงนั้น แล้วค่อย ๆ ปลดปล่อยผ่านการเขียนบันทึกหรือพูดคุยกับเพื่อนที่เข้าใจ ในยุคโซเชียลมีเดีย แฮชแท็กเช่น #แอนน่ากลึคส์ หรือ #แน็กแฟนฉัน มักจะเป็นพื้นที่ที่คนสามารถแชร์เรื่องราวและอารมณ์ส่วนตัวได้ ผมลองค้นหาและเข้าไปร่วมชมบรรยากาศของโพสต์เหล่านี้ ทำให้รู้สึกไม่โดดเดี่ยวและเห็นว่ามีคนอีกมากที่เข้าใจความรู้สึกเดียวกัน ถ้าคุณกำลังเผชิญกับความคิดถึงที่ไม่อาจขจัดได้ ลองให้โอกาสตัวเองได้ปลดปล่อยและพูดออกมาหรือเขียนเล่า สิ่งนี้จะทำให้คุณรู้สึกเบาลงและเข้าใจตัวเองมากขึ้น เพราะความรู้สึกทุกอย่างนั้นล้วนมีคุณค่าและช่วยให้เราเติบโตในทางอารมณ์ได้ดียิ่งขึ้น