Part 2 - This kid's like me.
Since the second floor started Renovet, the shop "Phu's Candy House" has never been quiet again.
The sound of piercing the walls was loud early in the morning. The dust blew down some days, but Nong Phu was so excited that he almost went up to help run the clinic himself.
"Mom, did Uncle Mist come today?"
"Come."
"Yay!"
The boy rushed to pick up the cream in the cupboard before turning to ask for a clear voice.
"So I can take this, right?"
"No, I'll bother him."
"But you like it."
The rain is a little disrupted.
Because in the past... the fog also liked to hold the cream.
"Mom, huh."
"Hm."
"Mother blushing."
"Go sit down, sir."
The little boy immediately giggled.
Bangkok -
The bell rang in front of the store with a tall figure in a dark shirt.
The fog came in with a mild coffee smell and a comfortable smile.
"Hello, sir."
Rainwater immediately escaped.
"What will... receive?"
"Same as before."
She's disrupted.
Thin smiling fog
"Sugar cream and Americano is not sweet."
The heart of the rainwater twitched gently.
It's been five years... he still likes it.
"You, Uncle Mist!"
Nong Phu immediately ran into the young man's arm.
"Today I draw too."
"Really? Can I see it?"
The little boy proudly took out the paper from the apron bag.
It's a small house with a woman, a boy and a tall man.
The fog looked at the picture quietly.
"Who is this?"
"Mom, you and your uncle."
Rainwater almost choked on its own air.
"Ta Phu..."
"Because you live on the second floor, like you live in the same house as me."
The fog slipped, smiling softly, before raising his hand, gently stroking the little boy's head.
"Then why doesn't there be any vegetables in the picture?"
"I don't eat vegetables."
"What a coincidence..."
"Don't you eat?"
"Yes."
Nong Phu immediately has wide eyes.
"Really!"
"Really, sir."
"Mom, huh! You're like a rat again!"
Rainwater can only smile dry
But the man who began to silence turned into a fog.
He looked at the child in front of him for a long time, as if thinking of something.
Before asking up
"How old is Nong Phu?"
The heart of the rain immediately fell.
"Five and a half years old!"
The little boy answered.
The fog went a little still.
Sharp eyes slowly slid to the rainwater.
"Grow up so fast."
That sentence made her mouth tight.
Like the other side is trying to count some time in mind
Fortunately, Nong Phu continued to talk nonstop.
"You know, I'm allergic to gourds like my mother."
"But eating sweet like father"
Rainwater hurried to speak immediately.
The atmosphere fell silent for a moment.
The fog looked at her still.
... "Does Nong Phu's father like dessert?"
Ordinary questions, but immediately made her heart beat.
"Yes."
"He's lucky."
Rainwater disruption
"Yes?"
"With such a cute baby."
She quickly dodged her eyes again.
Because I didn't dare to look at that pair of warm eyes for too long
"But he wouldn't know."
The fog continued softly.
That sentence made the rainwater accidentally clenched.
It's like he said something too deep to be a coincidence.
"Mom, huh."
Nong Phu pulls her shirt gently.
"I want to have dimples like my uncle."
The fog laughed out.
"I already have dimples."
"Really?"
"Yes, when smiling like me."
Rainwater accidentally looked up immediately.
And that's exactly the same rhythm the fog was looking at her.
The pair of eyes were too gentle. So gentle that she began to fear.
I'm afraid a secret hidden for five years is about to be discovered.
การพบกันของน้องภูและคุณลุงหมอกในร้านบ้านขนมของภู นั้นไม่ได้เป็นเพียงเหตุการณ์ธรรมดาๆ แต่กลับเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่สะท้อนถึงความสัมพันธ์ในครอบครัวและความทรงจำที่ผูกพันระหว่างกัน ในชีวิตจริง ความเหมือนกันของนิสัยและรอยยิ้มระหว่างคนสองคนสามารถเป็นเครื่องหมายที่บอกเล่าถึงสายสัมพันธ์ที่แนบแน่นหรือแม้กระทั่งความลับในครอบครัว ซึ่งบางครั้งคนภายนอกอาจไม่มีวันรู้ได้ การได้เห็นเด็กน้อยที่มีนิสัยและรอยยิ้มเหมือนผู้ใหญ่คนหนึ่ง ทำให้เราอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องราวเบื้องหลังและความผูกพันที่ซ่อนอยู่ อีกทั้งการรีโนเวตบ้านหลังเล็กที่กลายเป็นร้านขนมและคลินิกทันตกรรมก็สะท้อนให้เห็นถึงการเริ่มต้นใหม่และการสร้างความทรงจำที่อบอุ่นร่วมกันในครอบครัว ความกระตือรือร้นของน้องภูที่อยากช่วยทำคลินิกและความสนใจในสิ่งที่คุณลุงหมอกชอบ จึงทำให้บรรยากาศในร้านเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความรัก จากประสบการณ์ส่วนตัว เมื่อต้องดูแลเด็กๆ การสังเกตนิสัยและความชอบที่คล้ายกับคนในครอบครัวเป็นเรื่องที่น่าประทับใจมาก เพราะจะช่วยให้เราได้เข้าใจเด็กมากขึ้นและสร้างความสัมพันธ์ที่ดีผ่านกิจกรรมหรือความสนใจร่วมกัน ตัวอย่างเช่น ถ้าเด็กชอบของหวานเหมือนผู้ใหญ่ในบ้าน ก็สามารถสร้างช่วงเวลาแห่งความสุขโดยการทำขนมร่วมกันได้ ทำให้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ได้ประสบการณ์ที่มีคุณค่าร่วมกัน เรื่องราวนี้ยังสอนให้เราระลึกว่าในบางครอบครัวอาจมีความลับหรือประวัติที่ซ่อนเร้นอยู่ และการเปิดใจคุยกันอย่างอบอุ่นและเข้าใจอาจช่วยทำให้สายสัมพันธ์ในครอบครัวแนบแน่นขึ้น ไม่ใช่แค่เรื่องของสายเลือด แต่คือความรักและความใส่ใจที่มีให้กันจริงๆ ท้ายที่สุด ความน่ารักของน้องภูและรอยยิ้มที่เหมือนคุณลุงหมอกกลายเป็นภาพแทนของความหวังและความสุขที่มีอยู่ในครอบครัวเล็กๆ นี้ ที่ทำให้คนอ่านรู้สึกอบอุ่นหัวใจและอยากติดตามเรื่องราวต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ