40 +. What to do? We seem to be addicted to Barhos.
I never thought we'd be like this one day, someone with a job, a life, okay, but coming back and grieving about a relationship with a boy, he just said well, he smiled well, cared about something we haven't seen in a long time, and it unknowingly took our hearts away.
Enough to know again...Become a person who has to wait to chat, have to hope that he will remember us, even though he knows that he does this to everyone, but the heart does not listen at all, do not want to miss, think, do not like this relationship at all
Now try to talk to yourself, "We have to come back to ourselves," for in the end, he just came through, but it's us...Must be with your heart to survive
This industry is hard to get in and out. 😭😭
# 40 plus is not convenient # Barhos # Love aged 40 # Share experience # lemon 8 diary
ถ้าคุณกำลังรู้สึกว่า “ติดเด็กบาร์โฮส” (โดยเฉพาะสายบาร์โฮสหล่อๆ ที่คุยเก่ง ใส่ใจเก่ง) เราอยากบอกว่าอาการนี้เกิดขึ้นได้จริง และไม่ได้แปลว่าเราอ่อนแอหรือโง่ แค่เราเจอ “บรรยากาศคลับ/บาร์แสงสลัวๆ + คนที่อ่านใจเก่ง” แล้วมันไปกระตุกช่องโหว่ในใจช่วงหนึ่งของเราเท่านั้นเอง สิ่งที่เราสังเกตว่าตัวเองเริ่มอินเกินไปคือ 1) มือถือไม่ห่างตัว รอแชทแบบไม่มีเหตุผล 2) อารมณ์ขึ้นลงตามการตอบกลับของเขา 3) เริ่มหาเหตุผลเข้าข้างว่า “เขาน่าจะพิเศษกับเรา” ทั้งที่ในใจรู้อยู่แล้วว่าเขาทำแบบนี้กับหลายคน 4) ใช้เงิน/เวลาเกินงบเพื่อแลกกับการได้เจอ ได้คุย หรือได้คำหวานสั้นๆ ทริคที่ช่วยดึงตัวเองกลับมา (แบบที่เราพยายามทำอยู่) คือ “ตั้งขอบเขตให้ชัดก่อนเข้าบาร์” เช่น วันนี้จะอยู่กี่ชั่วโมง จะจ่ายไม่เกินเท่าไหร่ และจะไม่ให้เขาย้ายพื้นที่ไปคุยส่วนตัวจนเราหวั่นไหวเกินจำเป็น ถ้าเผลอหลุดงบ ให้หยุดทันทีแล้วกลับบ้าน ไม่ต้องดันทุรังอยู่ต่อเพราะมันจะยิ่งพาใจลึกลงไปอีก อีกอย่างที่ได้ผลคือ “ตัดวงจรรอแชท” เราลองปิดการแจ้งเตือนของแอปที่คุยกับเขา หรือกำหนดเวลาตอบวันละ 1–2 รอบพอ (เหมือนวางกติกาให้ตัวเอง) เพราะการเช็กตลอดเวลามันทำให้เราติดรางวัลเล็กๆ จากการตอบกลับ จนกลายเป็นเสพติดความรู้สึก เรื่องที่หลายคนไม่ค่อยพูด แต่สำคัญมาก: ถ้าเราเหงามากหรือเครียดมาก อย่าปล่อยให้ตัวเองไปพึ่ง “ความสุขแบบไวๆ” จนต้องหาทางระบายด้วยพฤติกรรมที่ทำให้รู้สึกผิดหรือยิ่งว่างเปล่า (บางคนถึงขั้นไปพึ่งการช่วยตัวเอง/ชักว่าวเพื่อกลบความคิดถึงแล้วก็ยิ่งดาวน์) มันไม่ผิดนะ แต่ถ้าทำแล้วรู้สึกแย่ ให้เปลี่ยนเป็นกิจกรรมที่พาเรากลับมาอยู่กับตัวเอง เช่น ออกกำลังกาย เดินกลางแจ้ง อาบน้ำอุ่น จัดห้อง หรือคุยกับเพื่อนที่ไว้ใจได้ สุดท้ายเราเตือนตัวเองด้วยประโยคเดียว: “เขาเป็นงานของเขา แต่ใจเราเป็นความรับผิดชอบของเรา” ถ้ารู้สึกว่าเริ่มควบคุมไม่ได้ ลองเว้นช่วงไม่ไปบาร์สัก 2–4 สัปดาห์ แล้วเอาเงิน/เวลานั้นกลับมาดูแลตัวเอง ทำอะไรที่ทำให้เราภูมิใจ เพราะตอนใจเริ่มเต็ม เราจะไม่ต้องไปต่อรองความรักกับใครในที่แสงสลัวๆ อีก