ไม่อยากโตเป็นผู้ใหญ่เลย

คำว่า “ไม่อยากโต” สำหรับเรามันไม่ใช่ขี้เกียจรับผิดชอบนะ แต่มันคือความกลัวที่มาพร้อมคำว่า “ผู้ใหญ่” ทั้งเรื่องงาน เงิน ความคาดหวังจากคนรอบตัว และความรู้สึกว่าถ้าพลาดแล้วจะไม่มีใครคอยรับไว้เหมือนตอนเด็กๆ ทั้งที่ในใจก็ยัง “ยังไม่พร้อมโตเป็นผู้ใหญ่เลย” แต่ความจริงคือมันอยู่ในช่วงวัยที่ทำตัวเป็นเด็กไม่ได้อีกแล้วจริงๆ สิ่งที่ช่วยเราได้คือการยอมรับก่อนว่า เราไม่จำเป็นต้องพร้อม 100% ถึงจะเริ่มโตได้ บางวันก็ยังงง ยังเหนื่อย ยังอยากหนี แต่เราค่อยๆ โตแบบมีสติได้ ลองเริ่มจาก 3 เรื่องเล็กๆ ที่จับต้องได้ 1) แยก “โต” ออกจาก “ต้องเก่งตลอด” หลายครั้งที่ไม่อยากโต เพราะเราคิดว่าผู้ใหญ่ต้องเข้มแข็ง ไม่ร้องไห้ ไม่ผิดพลาด แต่จริงๆ การเป็นผู้ใหญ่คือการรับผิดชอบต่อความรู้สึกและการตัดสินใจของตัวเอง แม้จะยังไม่เก่งก็ตาม วันไหนพังได้ก็พัง แต่ต้องลุกให้เป็น 2) ทำระบบชีวิตให้เบาลง เราลองจัดชีวิตให้มีโครงแบบง่ายๆ เช่น ตั้งเวลานอน/ตื่นให้ใกล้เคียงเดิม ทำเช็กลิสต์งานวันละ 3 อย่างพอ และกันเวลาพักจริงๆ แบบไม่รู้สึกผิด พอชีวิตมี “ราง” บ้าง ความกลัวการโตจะเบาลง เพราะเราไม่ต้องแบกทุกอย่างในหัว 3) คุยกับตัวเองเหมือนคุยกับเพื่อน เวลาเราพูดกับตัวเองแรงๆ มันจะยิ่งไม่อยากโต ลองเปลี่ยนเป็นประโยคแบบ “วันนี้เหนื่อยก็ได้ เดี๋ยวค่อยทำต่อ” หรือ “เรายังไม่พร้อมโตเป็นผู้ใหญ่เลย แต่เรากำลังฝึกอยู่” แค่นี้ใจก็ไม่ต่อต้านตัวเอง อีกอย่างที่อยากบอกคือ การเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้แปลว่าต้องเลิกเป็นเด็กในบางมุม เราขอเก็บความชอบเล็กๆ ไว้เหมือนเดิม เช่น ดูการ์ตูน ฟังเพลงเดิมๆ หรือให้รางวัลตัวเองหลังทำงานเสร็จ เพราะสิ่งพวกนี้ทำให้การโตไม่แข็งกระด้างเกินไป ถ้าวันนี้ยังรู้สึก “ไม่อยากโต” อยู่ ไม่เป็นไรเลย แปลว่าเรากำลังรู้ตัวและกำลังผ่านช่วงเปลี่ยนผ่าน ขอแค่ค่อยๆ เพิ่มความรับผิดชอบทีละนิด โตให้ช้าลงได้ แต่ไม่ต้องโตแบบเจ็บๆ คนเดียว