ใครที่เสิร์ชคำว่า “บางขันวิทยา” แล้วอยากรู้ว่าบรรยากาศโรงเรียนเป็นยังไงในช่วงกีฬาสี บอกเลยว่าฟีลมันต่างจากวันปกติมากๆ เราเพิ่งได้กลับไปเยือนโรงเรียนบางขันวิทยาอีกครั้งหลังห่างไปเกือบ 10 ปี แค่เดินเข้ามาก็ได้กลิ่นความทรงจำเดิมๆ ทันที ทั้งเสียงกลอง เสียงเชียร์ และความคึกคักของแต่ละสี สิ่งที่รู้สึกชัดที่สุดคือ “กีฬาสีทำให้โรงเรียนมีชีวิต” จริงๆ แต่ละสีจะมีเอกลักษณ์ของตัวเองมาก เห็นน้องๆ รวมตัวกันที่สแตนเชียร์ แต่งชุดสีของทีม (อย่างสีแสด สีเหลือง สีฟ้า สีม่วง) แล้วซ้อมท่าซ้อมเพลงกันเป็นทีมเวิร์กสุดๆ บางช่วงยังมีโมเมนต์ขำๆ แบบถามกันเล่นๆ ว่า “ใครหล่อที่สุด/ใครสวยที่สุดในสีนี้” ทำให้บรรยากาศไม่ตึงและทุกคนกล้าแสดงออกขึ้นเยอะ ถ้าใครกำลังจะไปงานกีฬาสีที่บางขันวิทยา (หรือเป็นศิษย์เก่าที่อยากกลับไปเยี่ยม) แนะนำเตรียมตัวประมาณนี้จะสนุกขึ้นมาก 1) ไปให้ถูกช่วงเวลา ถ้าอยากเก็บบรรยากาศแบบเต็มๆ ให้ไปช่วงเช้าถึงบ่าย เพราะจะได้เห็นขบวนเชียร์ การรวมพล และกิจกรรมหลักๆ ครบกว่า บางวันมีซ้อม/มีแข่งขันย่อยๆ ที่น่าดูเหมือนกัน 2) จุดที่ควรแวะถ่ายรูป ป้ายชื่อโรงเรียน/หน้าอาคารหลัก และโซนสแตนเชียร์คือ “ต้องมี” เพราะมันเป็นภาพจำของกีฬาสีจริงๆ ถ้าอยากได้รูปคนไม่เยอะ ให้เล็งช่วงก่อนเริ่มกิจกรรมหรือช่วงพักเที่ยง 3) เคารพพื้นที่และคนในโรงเรียน ถ้าจะถ่ายคลิปสัมภาษณ์น้องๆ หรือครู ควรขออนุญาตก่อนทุกครั้ง โดยเฉพาะถ้าจะถ่ายใกล้ๆ จะได้ไม่รบกวนการเรียน/การทำกิจกรรม 4) ของที่ควรพก น้ำดื่ม ทิชชู่ พัด/หมวก และรองเท้าที่เดินสบาย สำคัญมาก เพราะเดินเยอะและแดดนครศรีธรรมราชค่อนข้างแรง 5) ถ้าเจอครูหรือเพื่อนเก่า ลองทักก่อน การกลับไปโรงเรียนเก่าไม่ใช่แค่ไปดูงาน แต่เป็นการ “กลับไปเจอตัวเองเวอร์ชันเด็กๆ” ด้วย แค่ได้คุยสั้นๆ ก็อบอุ่นแล้ว โดยรวมการกลับมาโรงเรียนบางขันวิทยาหลังผ่านไปหลายปี ทำให้รู้สึกว่าบรรยากาศบางอย่างไม่เคยเปลี่ยน—ยังมีความสนุก ความสามัคคี และพลังของเด็กๆ ที่ทำให้กีฬาสีเป็นวันที่น่าจำเสมอ ถ้าใครเป็นศิษย์เก่า ลองกลับไปสักครั้ง แล้วจะเข้าใจคำว่า “คิดถึงโรงเรียน” แบบชัดๆ เลย