This durian is 460 baht.
The shop is by Ekchai Road. The pickup truck is parked opposite Big C Bang Bon.
Durian culled good meat quality. Bought for three days, stuck, not disappointed.
ใครกำลังตามหา “ทุเรียนเนื้อขาว” แล้วกลัวเจออ่อน/จืด เราอยากแชร์ทริคจากประสบการณ์ซื้อแถวริมถนนเอกชัย (รถกระบะจอดตรงข้ามบิ๊กซีบางบอน) ที่เราซื้อซ้ำติดกันหลายวัน เพราะเนื้อค่อนข้างนิ่ง ไม่ค่อยพลาดค่ะ อย่างแรกคือเรื่องราคา เราเจอทั้งแบบ “ลูกนี้ 460 บาท” และมีป้าย “โลละ 160 บาท” ด้วย เวลาเลือกซื้อ แนะนำให้ถามให้ชัดว่าเขาคิดแบบเหมาลูกหรือชั่งกิโล ถ้าเป็นเหมาลูกจะคุมงบง่าย แต่ถ้าชั่งโล เราจะเทียบความคุ้มได้ดี โดยเฉพาะถ้าลูกใหญ่/เล็กต่างกันมาก ทุเรียนเนื้อขาวที่อร่อยสำหรับเรา จะไม่ได้ขาวซีดนะ แต่จะออกเหลืองอ่อนถึงเหลืองทอง เนื้อดูแห้งกำลังดี ไม่แฉะเกินไป เวลาแกะแล้วพูจะเป็นทรง ไม่เละ เราเคยได้แบบ 4 พูเต็ม ๆ กินแล้วเนื้อแน่น หอม และไม่ติดรสขมปลายลิ้นมาก วิธีดูความสุกแบบง่าย ๆ ตอนเลือกหน้าร้าน (ใช้ได้กับหลายร้าน) คือ - ดู “ขั้ว” ให้เขียวพอมีความชุ่ม ไม่แห้งกรอบจนเป็นสีน้ำตาล - ดู “พู” ถ้าร้านผ่าให้ดู เนื้อควรเนียน ไม่มีน้ำเยิ้มเยอะ และสีสม่ำเสมอ - ลองดมกลิ่น ถ้าหอมขึ้นแต่ไม่ฉุนจัดเกินไป มักกำลังดีสำหรับเอากลับไปพักต่อ ถ้าซื้อกลับบ้านแล้วอยากให้สุกพอดี แนะนำพักไว้ในอุณหภูมิห้องอีก 6–12 ชม. (แล้วแต่ความสุกตอนซื้อ) พอสุกแล้วค่อยแช่ตู้เย็นช่องธรรมดาให้เนื้อเซ็ตตัว กินจะฟินกว่าเนื้อเละ ๆ ค่ะ ส่วนการเก็บ แนะนำแยกเป็นพู ๆ ใส่กล่องปิดสนิท ลดกลิ่นและทำให้หยิบกินง่าย สุดท้าย ถ้าเป้าหมายคือทุเรียนเนื้อขาวแบบ “เนื้อดีคัดคุณภาพ” ให้บอกพ่อค้าแม่ค้าว่าอยากได้แนวเนื้อแน่น หวานมัน ไม่แฉะ เขามักเลือกให้ตรงใจมากขึ้น เราทำแบบนี้แล้วได้ลูกที่คุ้มราคา กินแล้วไม่ผิดหวังจนต้องซื้อซ้ำเลยค่ะ