จากประสบการณ์ส่วนตัว การพูดถึงเรื่อง "การเบลมเหยื่อ" ในสังคมไทยเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนและมักทำให้ผู้ถูกกระทำรู้สึกโดดเดี่ยว ไม่กล้าเปิดใจหรือขอความช่วยเหลือ เนื่องจากกลัวการถูกตัดสินหรือถูกกล่าวโทษแทนที่จะได้รับความเห็นใจ ในบทสนทนาที่ได้ดูจากวิดีโอของครูมุก มีการเน้นย้ำว่า “ร่างกายของเราไม่ควรให้ใครมาจับ” และ "ไม่มีใครสมควรตกเป็นเหยื่อของการล่วงละเมิดทางเพศ" คำพูดนี้เป็นสิ่งสำคัญที่ช่วยให้คนในสังคมเข้าใจและเห็นคุณค่าของการเคารพสิทธิในร่างกายของแต่ละคน ซึ่งช่วยส่งเสริมการป้องกันการล่วงละเมิด สิ่งที่น่าสนใจคือครูมุกยังชี้ให้เห็นชัดเจนถึงพื้นที่ส่วนตัวของร่างกายที่ต้องได้รับการปกป้อง และใช้ตัวอย่างการตั้งคำถามที่ทำให้เข้าใจง่ายอย่าง "หนูมีแฟน ให้แฟนจับเนื้อต้องตัวหนูได้ไหม" เพื่อกระตุ้นให้เกิดการตระหนักรู้เรื่องขอบเขตความยินยอม ซึ่งเป็นประเด็นสำคัญที่หลายคนอาจมองข้าม ในฐานะที่เคยเห็นและพูดคุยกับผู้ฟังหลายท่าน พบว่าการให้ความรู้เชิงลึกเกี่ยวกับสิทธิของตัวเองและการยอมรับว่าไม่มีใครควรถูกล่วงละเมิด รวมถึงการให้กำลังใจแก่ผู้ถูกกระทำอย่างจริงใจ ช่วยให้พวกเขามีความกล้าและความมั่นใจในการเรียกร้องความยุติธรรมมากขึ้น โดยสรุป การสร้างความเข้าใจในเรื่องการเคารพสิทธิในร่างกายและการไม่เบลมเหยื่อจึงเป็นขั้นตอนที่สำคัญในการพัฒนาสังคมไทยให้เป็นสถานที่ที่ปลอดภัยและเป็นธรรมสำหรับทุกคน