สิ่งที่เคยกลัวมากตอนเด็ก แต่วันนี้ไม่กลัวแล้ว
~ กลัวความมืด
ด้วยความที่เราตอนเด็กๆเป็นคนกลัวความมืดมากๆเจอความมืดที่ไหนทำให้เราหวาดกลัวเหมือนเป็นคนแพนิคไปเลย หนักจนถึงขั้นนอนไม่หลับต้องเปิดไฟนอนหรือบางทีเจอความมืดที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เราได้ทำแค่คลุมผ้าห่มนอนเป็นการหายกลัว เป็นมาตลอดหลายปี พอเราโตขึ้นก็เริ่มปรับตัวอยู่กับความมืดได้แต่ก็ยังกลัวอยู่บ้าง ก็พยายามอยู่กับความมืดเท่าที่ เราจะอยู่ได้ เพราะที่เรากลัวความมืดไม่ใช่กลัวผี แต่เป็นกลัวเพราะรู้สึกว่าอยู่ที่มืดๆแล้วไม่ปลอดภัย รวมทั้งตอนเด็กๆไม่เคยเจอกับความมืดจนน่ากลัวมาก่อนเลย จนทุกวันนี้ก็เริ่มอยู่ความมืดได้บ้าง แต่ก็ยังเปิดไฟนอนอยู่บ้าง แต่บางคืนก็อาจจะปิดไฟนอนบ้าง ก็แล้วแต่ความรู้สึกของตัวเอง
~ กลัวความตาย
ถ้าเรื่องความตายเป็นเรื่องธรรมดาที่ทุกคนต้องได้เจอ
ตอนเราเป็นเด็กเราก็กลัวความตายมากเหมือนกัน โดยอาจจะไม่เข้าใจคำว่าความตายหรือความพลัดพรากจากกันมันคืออะไร จนเราได้เจอความสูญเสียหมาหรือแมวที่เรารักกลับดาวไปกับเหตุการณ์ที่เข้ามาในชีวิตทำให้เราเพิ่งจะเข้าใจมากขึ้นว่าความตายเป็นเรื่องสัจธรรมและธรรมดาของชีวิตมันเป็นแบบนี้นี่เอง
~ ความเหงา
แต่บอกก่อนนะว่า ตอนเด็กๆด้วยความที่เร าไม่มีเพื่อน คืออาจจะมีแต่ไม่สนิทซะเท่าไหร่นัก ด้วยความที่ว่าเราเกิดมาไม่มีเพื่อนที่จะคบเลย เรายังเห็นเด็กคนอื่นยังมีเพื่อนเลยเราก็แอบอิจฉาตัวเองเหมือนกัน มันทำให้เราเหงาในความคิดตอนเด็กๆตอนนั้น แต่พอเราโตขึ้นเราก็เริ่มชินที่เราไม่มีเพื่อนเลย แล้วรู้สึกว่าเราโอเคที่ไม่มีเพื่อนเราก็อยู่ได้ ถึงแม้ว่าจะมีเหงานิดหน่อยแทบจะไม่คิดว่าเหงาด้วยซ้ำ แต่ก็มีเพื่อนที่เป็นทั้งฮีลใจ เป็นยาใจดีที่สุด และอยู่ร่วมทุกข์และสุขไปด้วยกัน ก็คือแมวที่ฉันรักมากที่สุด ก็ทำให้เราหายเหงาได้โดยไม่รู้ตัว และมีความสุขดีที่สุด
~ ความเจ็บปวด
ชีวิตเราก็เจอแต่ความเจ็บปวดมาเยอะ ทั้งกายและใจ มีสิ่งหนึ่งที่ฉันกลัวเมื่อตอนเด็กๆ นั่นก็คือกลัวเข็มฉีดยา จำได้ว่าตอนเด็กๆเวลาไปหาหมอทีไรเห็นเข็มฉีดยาแล้วกรี๊ดร้องแบบไ ม่อายหมอเลย ถึงขั้นร้องไห้เลยในตอนเด็ก แต่พอโตขึ้นเมื่อเจอเข็มฉีดยาจนเราเริ่มหายกลัวมากขึ้น ถึงแม้ว่าจะมีความเจ็บปวดนิดนึงในการฉีดยาแต่เราก็เริ่มจะทนได้ ทุกวันนี้เราไม่กลัวเข็มฉีดยาแล้ว ที่หายกลัวเข็มฉีดยาได้เนื่องจากเราเคยไปผ่าฟันคุดแล้วต้องฉีดยาชาเข้าไปในเหงือกทำให้เราหายกลัวไปโดยที่เราไม่รู้ตัวเอง ช่วงนั้นเจ็บปวดกับอาการฟันคุดต้องเอาออกอย่างเดียว อาจจะเจ็บนิดหน่อยเหมือนมดกัด แต่ก็เริ่มจะอดทนได้ เรายอมอดทนความเจ็บปวดดีกว่าทรมานตัวเอง
การเผชิญหน้ากับความกลัวในวัยเด็กเป็นเรื่องที่หลายคนต้องพบเจอ และสิ่งที่น่าสนใจคือเมื่อเราโตขึ้น นิสัยและความรู้สึกเหล่านั้นมักเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก สำหรับการกลัวความมืด ฉันเองเคยประสบกับความรู้สึกวิตกกังวลหนักมากจนถึงขั้นนอนไม่หลับ จำได้ว่าจะต้องเปิดไฟหรือใช้ผ้าห่มปกป้องตัวเอง ราวกับเป็นเกราะป้องกันที่ทำให้รู้สึกปลอดภัย แต่พอโตขึ้น ฉันเริ่มฝึกตัวเองให้อยู่กับความมืดบ้าง หากเป็นเพียงแค่ความมืดธรรมดา ฉันเริ่มคุ้นเคยและไม่กลัวเหมือนเมื่อก่อน เพราะได้เรียนรู้ว่าความมืดไม่ได้นำภัยร้ายเสมอไป ส่วนความกลัวเรื่องความตาย แม้จะเป็นความจริงที่ทุกคนต้องเผชิญ แต่ครั้งแรกๆ ฉันเองก็รู้สึกกลัวไม่เข้าใจความหมายของการสูญเสีย จนเมื่อได้ผ่านประสบการณ์สูญเสียสัตว์เลี้ยงที่รัก ทำให้ฉันค่อยเข้าใจธรรมชาติของชีวิตและความตายมากขึ้น จึงทำให้กลัวลดน้อยลงและสามารถรับมือกับความเปลี่ยนแปลงนั้นได้อย่างสงบ เรื่องความเหงา ก็เป็นสิ่งที่เคยทำให้ฉันรู้สึกหนักใจมาก เมื่อยังไม่มีเพื่อนหรือสัมพันธภาพที่แน่นแฟ้น แต่การที่ฉันมีแมวที่รักเป็นเพื่อน ทำให้ความรู้สึกโดดเดียวเปลี่ยนเป็นความอบอุ่น แมวของฉันกลายเป็นทั้งฮีลใจและเพื่อนร่วมทาง ช่วยพยุงจิตใจในวันที่รู้สึกเหงาได้อย่างแท้จริง ในเรื่องของความเจ็บปวดโดยเฉพาะกับการกลัวเข็มฉีดยา ฉันเคยตัดสินใจว่าความกลัวนี้จะต้องถูกทลาย ฉันไม่อยากให้มันจำกัดชีวิต หลังจากที่ผ่าฟันคุดและต้องฉีดยาชา ที่แม้เจ็บแค่ชั่วคราว แต่เป็นจุดเปลี่ยนให้ฉันกล้าที่จะเผชิญความกลัวนี้และเรียนรู้การอดทนกับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น ทำให้ฉันไม่กลัวเข็มฉีดยาอีกต่อไป ประสบการณ์เหล่านี้ทรงคุณค่าและช่วยให้ฉันเรียนรู้ว่าความกลัวเป็นเรื่องปกติของมนุษย์ แต่การยอมรับและเผชิญหน้าจะช่วยให้เราเติบโตและเข้มแข็งขึ้นได้อย่างแท้จริง ลองใช้วิธีการเล็กๆ เช่น การพูดคุยกับเพื่อนหรือคนใกล้ชิด แบ่งปันความรู้สึก หรือแม้แต่การเขียนบันทึก ก็ช่วยให้ความกลัวนั้นค่อยๆ ลดน้อยลงและเปลี่ยนเป็นความเข้าใจที่ลึกซึ้งขึ้นได้เช่นกัน