ฆ**กรต่อเนื่อง เท็ด บันดี้

⚠️ คำเตือนเนื้อหา (Content Warning): บทความนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับอาชญากรรมจริง ฆ**กรรมต่อเนื่อง และความรุuแรงทางเwศ ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อจิตใจหรือสร้างความสะเทือนใจอย่างรุนแรงแก่ผู้อ่าน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

"ย้อนรอย 'เท็ด บันดี้' เพชฌฆาตหน้าหยก: เปิดปูมหลังคดีสังxารต่อเนื่อง 30 ศwและมหากาพย์การแหกคุกบันลือโลก"

เท็ด บันดี้ (Ted Bundy) ไม่ใช่ภาพจำของอาชญากรในอุดมคติที่ดูน่ากลัวหรือสติไม่สมประกอบ ในทางตรงกันข้าม เขาคือชายหนุ่มที่ดูดี มีการศึกษาสูงจากคณะจิตวิทยาและกฎหมาย มีวาทศิลป์เป็นเลิศ และเคยทำงานในแวดวงการเมืองท้องถิ่น

เขาโด่งดังขึ้นมาเพราะเขาเป็น "ฆ**กรต่อเนื่อง" คนแรกๆ ที่พิสูจน์ให้โลกเห็นว่า ความหล่อเหลาและบุคลิกที่ดูไว้วางใจได้ คือหน้ากากที่อันตรายที่สุด

———————————————

เท็ด บันดี้

เท็ด บันดี เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 1946 ที่บ้านพักสำหรับแม่เลี้ยงเดี่ยวในรัฐเวอร์มอนต์ แม่ของเขาคือ เอลินอร์ หลุยส์ คาวเวลล์ (Eleanor Louise Cowell) แต่ในยุคนั้น การเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวถือเป็นเรื่องเสื่อมเสียรุนแรงในสังคม

เพื่อเลี่ยงขี้ปากชาวบ้าน ตาและยายของเท็ดจึงรับเขาเป็น "ลูกบุญธรรม" * สถานะที่บิดเบี้ยว เท็ดเติบโตมาโดยเข้าใจว่า ตาและยายคือพ่อแม่ และเข้าใจว่าแม่แท้ๆ (หลุยส์) คือพี่สาว ของเขาเอง

บรรยากาศในบ้าน "คาวเวลล์" แม้ภายนอกจะดูเป็นครอบครัวปกติ แต่ภายในกลับมีความตึงเครียดสูง

แซม คาวเวลล์ (คุณตาที่เท็ดนึกว่าเป็นพ่อ) เป็นคนโมโหร้าย แอนตี้คนผิวสี และมีพฤติกรรมรุนแรง

คุณยายของเท็ดมีอาการทางจิตและต้องเข้ารับการบำบัดด้วยไฟฟ้าอยู่บ่อยครั้ง

พฤติกรรมแปลกประหลาด: มีบันทึกว่าตอนเท็ดอายุเพียง 3 ขวบ เขาเคยเอา มีdทำครัว ไปวางเรียงรอบตัวน้าสาวที่กำลังนอนหลับอยู่ แล้วยืนยิ้มดูเธอ ซึ่งเป็นสัญญาณอันตราย ที่ชัดเจนมากตั้งแต่เด็ก

การย้ายถิ่นฐานและนามสกุล "บันดี้" 📍

ในปี 1950 หลุยส์ (แม่แท้ๆ) ทนแรงกดดันไม่ไหว จึงพาเท็ดย้ายหนีไปอยู่ที่รัฐวอชิงตัน เธอได้แต่งงานกับชายชื่อ จอห์น บันดี้ (John Bundy) ซึ่งเป็นกุ๊กในโรงพยาบาลทหาร

จอห์นรับเท็ดเป็นลูกบุญธรรมและให้ใช้นามสกุล "บันดี้" * แม้จอห์นจะพยายามทำหน้าที่พ่ออย่างดี แต่เท็ดกลับดูถูกพ่อเลี้ยงคนนี้ว่า "ไม่มีการศึกษา" และ "ไม่รวยพอ" เขาจึงเริ่มทำตัวแปลกแยกจากครอบครัวใหม่

ช่วงวัยรุ่นของบันดี้

ในขณะที่เพื่อนวัยเดียวกันออกไปทำกิจกรรมกลางแจ้ง บันดี้กลับมีความสุขกับการ แอบดูตามหน้าต่าง เขาชอบแอบดูผู้คนในบ้านตอนกลางคืน

เขาเริ่มขโมยของตั้งแต่วัยรุ่นเพื่อสร้างภาพลักษณ์ว่าตัวเองรวย

เขาเรียนเก่งและมีเสน่ห์ แต่ลึกๆเขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีทักษะในการเข้าสังคมแบบปกติ เขาจึงใช้วิธี "เลียนแบบ" ท่าทางของคนที่ดูดีเพื่อใช้หลอกล่อผู้อื่น

———————————————

แต่อย่างไรก็ตามบันดี้ได้เล่าว่า จุดเริ่มต้นของเขาเริ่มจากการไปเจอหนังสือแมกกาซีนลามก และทำให้ทุกอย่างพัฒนาไปสู่ภาพที่มีเนื้อหารุนแรงมากขึ้น

(ภายหลัง นักวิชาการเชื่อว่าการที่เขาได้รู้ความจริงว่า "พี่สาวคือแม่" และ "พ่อแท้ๆไม่ยอมรับเขา" ในช่วงวัยรุ่น (บางแหล่งระบุว่าเขาแอบไปค้นสูติบัตรดูเอง) คือแรงกระแทกมหาศาลที่ทำให้เขารู้สึกถูกทรยศ และเปลี่ยนความเสียใจนั้นให้กลายเป็นความแค้นที่ลงกับผู้หญิงที่มีลักษณะคล้ายแม่ของเขานั่นเอง)

เหยื่อรายแรกของบันดี้ 📍

คาเรน สปาร์กส์ (Karen Sparks) นักศึกษาหญิงวัย 18 ปี บันดี้แอบย่องเข้าไปในห้องนอนของเธอในยามวิกาล ขณะที่เธอหลับสนิท เขาใช้แท่งเหล็กจากโครงเตียงฟาดเข้าที่ศีรษะของเธออย่างรุนแรงจนกะโหล-กแตก และใช้ชิ้นส่วนเตียงกระทำ-ชำเราเธออย่างโหดเหี้ยม บันดีทิ้งเธอไว้ในสภาพปางตาeเพื่อรอความตาe แต่คาเรนรอดมาได้พร้อมกับความทรงจำที่หายไปและบาดแผลทางกายที่รักษาไม่หายตลอดชีวิต

ความน่าสะพรึงกลัวของบันดี้อยู่ที่การใช้ "ความเห็นใจ" ของมนุษย์มาเป็นเครื่องมือ เขาโด่งดังจากกลวิธีที่ซ้ำซ้อน

เขามักใส่เฝือกปลอมหรือใช้ไม้เท้า เพื่อขอให้หญิงสาวช่วยขนของไปที่รถของเขา บางครั้งเขาได้แอบอ้างเป็นตำรวจเพื่อเรียกเหยื่อให้มาหา

ลักษณะเหยื่อ เขาเลือกเฉพาะหญิงสาววัยเรียนที่มีลักษณะคล้ายกัน (มักจะผมยาว แสกกลาง)

———————————————

คดีสำคัญที่กลายเป็นจุดพลิก 📍

ลินดา แอน ฮีลีย์ (Lynda Ann Healy)

ปี 1974 เหยื่อรายแรกที่ถูกยืนยันว่าหายสาบสูญ

ลินดาเป็นนักศึกษาดาวเด่นและผู้ประกาศข่าวพยากรณ์อากาศทางวิทยุ เธอหายตัวไปจากห้องนอนในบ้านเช่ารวมกับเพื่อนๆ โดยที่เพื่อนในบ้านไม่ได้ยินเสียงผิดปกติเลย

สิ่งที่ทิ้งไว้มีเพียงรอย🩸บนที่นอน และชุดนอนที่ถูก "พับเก็บอย่างเรียบร้อย" ไว้ในตู้เสื้อผ้า ซึ่งเป็นพฤติกรรมเฉพาะตัวของบันดีที่ชอบจัดระเบียบที่เกิดเหตุหลังลงมือ

กะโหล-ก ของเธอถูกพบในอีกหนึ่งปีต่อมาบนภูเขาห่างไกล พร้อมกับเหยื่อรายอื่นๆ

แครอล ดารองช์ (Carol DaRonch)

ปี 1974 เหยื่อผู้รอดชีวิตและกลายเป็นพยานปากเอก

บันดี้ปลอมตัวเป็น "ตำรวจนอกเครื่องแบบ" เข้าไปหาแครอลที่ห้างสรรพสินค้า โดยบอกว่ามีคนพยายามงัดรถของเธอและขอให้เธอไปที่สถานีตำรวจกับเขา

เมื่อขึ้นรถ แครอลสังเกตว่ารถไม่ใช่รถตำรวจและเขากำลังขับออกนอกเส้นทาง บันดี้พยายามใช้กุญแจมือล็อกเธอ แต่เธอกระโดดหนีลงจากรถที่กำลังวิ่งอยู่ได้ทัน

คำให้การและภาพสเก็ตช์จากแครอล คือกุญแจสำคัญแรกที่ทำให้ตำรวจเริ่มระบุตัวตนของเท็ด บันดี้ได้

การสังหารหมู่ที่หอพัก Chi Omega

ปี 1978 ( คดีที่ทำให้เขาจนมุม )

หลังแหกคุกครั้งที่สอง บันดีบุกรุกเข้าไปในหอพักหญิงมหาวิทยาลัยฟลอริดาในตอนกลางคืน เขาลงมือกับนักศึกษาหญิงถึง 4 คนภายในเวลาไม่กี่นาที

หลักฐานมัดตัว 📌 ลิซ่า เลวี่ (Lisa Levy) และ มาร์กาเร็ต โบแมน (Margaret Bowman) เสียชีวิxในที่เกิดเหตุ บันดีทิ้ง "รอยกัด" ไว้บนร่างของลิซ่า ซึ่งต่อมากลายเป็นหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ชิ้นแรกในประวัติศาสตร์สหรัฐฯ ที่ใช้มัดตัวฆาตกรต่อเนื่องในชั้นศาล

คิมเบอร์ลี ลีช (Kimberly Leach)

ปี 1978 (เหยื่อรายสุดท้าย)

เหยื่อเป็นเพียงเด็กหญิงวัย 12 ปีที่ถูกลักพาตัวไปจากหน้าโรงเรียน บันดีอยู่ในสภาวะคลุ้มคลั่งและควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วในตอนนั้น

การจากไปของคิมเบอร์ลีสร้างความสะเทือนใจให้คนทั้งประเทศ และเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้คณะลูกขุนตัดสินโทษประหารชีวิตโดยไม่ลังเล

———————————————

การถูกจับกุม

การถูกจับครั้งแรก (สิงหาคม 1975)

ถูกจับเพราะ "ความประมาท"

ตำรวจจราจรเรียกให้เขาหยุดรถ Volkswagen Beetle ของเขาในรัฐยูทาห์ เพราะเขาขับรถส่ายไปมาและดับไฟหน้าเพื่อหลบหนีในซอยเปลี่ยว

เมื่อตรวจค้น ตำรวจพบ "อุปกรณ์ขโมยของ" (ตามที่เขากล่าวอ้าง) ซึ่งประกอบด้วย หน้ากากไหมพรม, กุญแจมือ, ชะแลง, พลาสติกคลุมเบาะ และเชือก * ผล: เขาถูกเชื่อมโยงกับคดีลักพาตัว แครอล ดารองช์ (Carol DaRonch) ที่รอดชีวิตมาได้ และถูกตัดสินจำคุกครั้งแรกในข้อหาลักพาตัวโดยเจตนา

การแหกคุกครั้งที่ 1 (มิถุนายน 1977)

ศาลเขตแอสเพน รัฐโคโลราโด (กระโดดหน้าต่าง)

ในระหว่างที่เขากำลังรอพิจารณาคดีฆาตกรรม (คดีแครีน แคมป์เบลล์) บันดีซึ่งทำหน้าที่ทนายให้ตัวเอง ได้ขออนุญาตผู้คุมเข้าไปใน ห้องสมุดกฎหมาย ของศาลเพื่อค้นคว้าข้อมูล โดยที่เขาไม่ต้องใส่กุญแจมือ

เมื่อสบโอกาสที่ผู้คุมเผลอ เขาตัดสินใจกระโดดลงจากหน้าต่างชั้นสองของศาลและวิ่งหนีเข้าป่าไป เขาหลบหนีอยู่บนภูเขาได้ประมาณ 6 วันก่อนจะถูกจับได้เพราะขโมยรถแล้วขับส่ายไปมาจนตำรวจสงสัย

การแหกคุกครั้งที่ 2 (ธันวาคม 1977)

"ครั้งที่อื้อฉาวที่สุด" ณ คุกเคาน์ตีกาฟิลด์ รัฐโคโลราโด บัดดี้ “มุดเพดาน”

เขาใช้วิธีลดน้ำหนัก จนตัวผอมโซ เพื่อให้สามารถมุดผ่านช่องระบายอากาศขนาดเล็ก (ประมาณ 1 ฟุต) บนเพดานห้องขังได้

ในคืนวันสิ้นปี (31 ธ.ค.) เขาเอาหนังสือและหมอนวางไว้บนเตียงแล้วห่มผ้าทับเพื่อหลอกผู้คุมว่าเขานอนอยู่ จากนั้นเขามุดขึ้นไปบนเพดาน เดินตามช่องทางเดินจนไปโผล่ที่อพาร์ตเมนต์ของผู้คุมคุกที่ไม่อยู่บ้าน แล้วขโมยชุดพลเรือนเดินออกไปอย่างลอยนวล

กว่าเจ้าหน้าที่จะรู้ตัวว่าเขาหายไป ก็ผ่านไปนานกว่า 15 ชั่วโมง ซึ่งบันดีได้นั่งรถบัสและเครื่องบินหนีไปไกลถึงรัฐฟลอริดาแล้ว

จุดจบหลังการแหกคุกครั้งที่ 2

การหนีครั้งที่สองนี้เองที่นำไปสู่โศกนาฏกรรมที่ หอพักหญิง Chi Omega ในฟลอริดา ซึ่งเขาลงมือสังxารเหยื่ออย่างคลุ้มคลั่ง จนกระทั่งถูกจับกุมครั้งสุดท้ายในเดือนกุมภาพันธ์ 1978 จากการขับรถขโมยและต่อสู้ขัดขืนเจ้าหน้าที่ตำรวจ

———————————————

ปิดฉากละครโรงใหญ่

เมื่อ 'เท็ด บันดี้' ว่าความให้ตัวเอง สู่คำตัดสินประหารชีวิตการพิจารณาคดีของเท็ด บันดี้ไม่ใช่แค่การสืบพยานธรรมดา แต่คือ "ปรากฏการณ์สื่อ" ครั้งแรกของโลก เพราะเป็นคดีฆาตกรรมต่อเนื่องคดีแรกที่มีการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ทั่วสหรัฐอเมริกาในปี 1979

บันดี้ปฏิเสธทนายความที่รัฐจัดหาให้เกือบทั้งหมด และตัดสินใจ "ว่าความให้ตัวเอง" โดยใช้ความรู้ด้านกฎหมายที่เขาเคยเรียนมา

เขาแต่งตัวเนี้ยบ ยิ้มแย้ม และเล่นหูเล่นตากับกล้อง รวมถึงพยายามทำตัวสนิทสนมกับผู้พิพากษาและอัยการ

เขาใช้เทคนิคทางกฎหมายยื่นคัดค้านพยานและหลักฐานนับครั้งไม่ถ้วน เพื่อยื้อเวลาการตัดสินออกไปให้นานที่สุด

แต่หลักฐาน "พิมพ์ฟัน" ที่ดิ้นไม่หลุด

ท่ามกลางคำแก้ตัวที่ดูดี จุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้คณะลูกขุนตัดสินว่าเขาผิดจริงคือ หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์

อัยการนำภาพถ่ายรอยกัดบนร่างเหยื่อ (ลิซ่า เลวี่) มาขยายใหญ่ และนำ "พิมพ์ฟัน" ของบันดีมาทับลงไป ผลคือ "ตรงกันเป๊ะ"

และแครอล ดารองช์ (เหยื่อที่รอดชีวิต) ชี้ตัวบันดีกลางศาลอย่างแม่นยำ พร้อมเล่าเหตุการณ์ที่เขาพยายามลักพาตัวเธอ ทำให้ภาพลักษณ์ "สุภาพบุรุษ" ของเขาทลายลงทันที

หลังการพิจารณาคดีที่ยาวนาน คณะลูกขุนใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงในการลงมติว่า "ผิดจริงในทุกข้อกล่าวหา"

ผู้พิพากษา เอ็ดเวิร์ด โคเวิร์ต (Edward Cowart) ตัดสินให้เขาได้รับโทษ ประxารชีวิต

แม้จะตัดสินประxารชีวิต แต่ผู้พิพากษาโคเวิร์ตยังกล่าวกับบันดีด้วยประโยคที่โด่งดังว่า

"มันเป็นเรื่องน่าเศร้าที่ได้เห็นความสูญเสียของความสามารถในตัวคุณ... คุณเป็นชายหนุ่มที่ฉลาดและน่าจะเป็นทนายที่ดีได้ ผมคงอยากเห็นคุณมาว่าความให้ผมในคดีอื่น แต่คุณเลือกเดินไปอีกทางหนึ่ง..."

ยอดคดีที่เขาได้รับ 📌

คดีลักพาตัวแครอล ดารองช์: จำคุก 1-15 ปี (ปี 1976)

คดีฆาตกรรมหอพัก Chi Omega: ประxารชีวิต (ปี 1979)

คดีฆาตกรรมคิมเบอร์ลี ลีช: ประxารชีวิต (ปี 1980)

———————————————

วันสุดท้ายของเท็ด บันดี้

วันที่ 24 มกราคม 1989

หลังจากประวิงเวลาและต่อสู้ในชั้นศาลมานานกว่า 10 ปี ในที่สุด "เพชฌฆาตหน้าหยก" ก็ต้องเผชิญหน้ากับความยุติธรรมเป็นครั้งสุดท้าย ณ เรือนจำรัฐฟลอริดา

ในคืนก่อนประหาร บันดีรู้ตัวว่าเวลาของเขาหมดลงแล้ว เขาตัดสินใจทำสิ่งที่โลกไม่คาดคิดคือ "ยอมรับสารภาพ" คดีฆาตกรรมรายตัวต่อเจ้าหน้าที่สืบสวน เพื่อหวังจะใช้ข้อมูลศพที่ยังหาไม่พบมาต่อรองขอเลื่อนการประหาร แต่ครั้งนี้ทางการฟลอริดาไม่หลงกลอีกต่อไป

มื้อสุดท้าย

บันดี้ปฏิเสธที่จะสั่งอาหารมื้อพิเศษ เขาจึงได้รับเมนูมาตรฐานคือ สเต็กเนื้อ, ไข่ดาว, มันฝรั่งทอด และขนมปังปิ้ง แต่มีรายงานว่า "เขาแทบไม่ได้แตะอาหารเหล่านั้นเลย

บรรยากาศ "เทศกาล" หน้าเรือนจำ

ในขณะที่ภายในคุกเต็มไปด้วยความเงียบสงัด ภายนอกกลับมีฝูงชนนับพันมารวมตัวกันเหมือนงานรื่นเริง

ผู้คนสวมเสื้อยืดที่มีข้อความว่า "Burn Bundy Burn"

มีการชูป้ายรูปเก้าอี้ไฟฟ้า และตะโกนสาปแช่งฆาตกรรายนี้อย่างสะใจ

บรรยากาศนี้สะท้อนถึงความโกรธแค้นที่สะสมมานานกว่าทศวรรษของชาวอเมริกัน

วินาทีเข้าสู่ "โอลด์ สโมกกี้" เวลาประมาณ 07:00 น. บันดี้ถูกนำตัวเข้าสู่ห้องประหาร เขาถูกรัดตัวติดกับเก้าอี้ไฟฟ้าไม้โอ๊คตัวเขื่องที่เรียกกันว่า "โอลด์ สโมกกี้"

สภาพของบันดี้ เขาดูซูบเซียว หวาดกลัวและพยายามมองหาทนายของเขาผ่านกระจกกั้น

คำพูดสุดท้าย

บันดี้กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือว่า "ผมอยากให้พวกคุณมอบความรักของผมให้กับครอบครัวและเพื่อนๆของผมด้วย" (Give my love to my family and friends.)

ปิดฉากปีศาจ (07:16 น.)

เมื่อเจ้าหน้าที่สวมหมวกครอบศีรษะที่มีฟองน้ำชุบน้ำเกลือ (เพื่อนำไฟฟ้า) และปิดตาของเขาเรียบร้อย เพชฌฆาตลึกลับได้ทำการปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูงเข้าสู่ร่างกายของเขา

เพียงไม่กี่นาทีต่อมา ร่างของบันดี้ก็แน่นิ่งไป

07:16 น. แพทย์ประกาศยืนยันการเสียชีวิตอย่างเป็นทางการ

ทันทีที่มีการเปิดสัญญาณไฟสีขาวหน้าเรือนจำเพื่อบอกว่าการประหารเสร็จสิ้น ฝูงชนด้านนอกก็โห่ร้องไชโยและจุดพลุเฉลิมฉลองดังไปไกลหลายกิโลเมตร

จบตำนานฆ**กรอย่าง เท็ด บันดี้

#คดีฆาตรกรรม #เท็ดบันดี้ #คดีดัง #เรื่องนี้ต้องเล่า #เรื่องเล่า