บทที่ 2 — การพบกันโดยไม่ตั้งใจ

รุ่งเช้าของวันเสาร์ ติ๊กเลือกออกจากบ้านไปเดินเล่นคนเดียวหลังจากรู้สึกดีแปลกๆ มาหลายวัน

อากาศตอนเช้าในต้นเดือนกุมภาพันธ์ช่างสดชื่น ลมพัดเบาๆ จนปลายผมของเธอไหว

ร้านกาแฟเปิดใหม่ที่อยู่มุมถนนเพิ่งเปิดได้ไม่นาน

ป้ายหน้าร้านเขียนว่า “Starlit Coffee” — กาแฟที่ชงด้วยแสงดาว”

ชื่อร้านช่างสอดคล้องกับความรู้สึกเมื่อคืนอย่างประหลาด

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป กลิ่นวานิลลาหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วใหม่ลอยเข้ามา

เป็นกลิ่นที่ทำให้หัวใจของติ๊กผ่อนคลายเหมือนมีใครมากอดเธอไว้จากด้านหลัง

เธอกำลังมองหาโต๊ะว่าง แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง—

ร่างของเธอก็ชนเข้ากับใครบางคนอย่างไม่ตั้งใจ

แก้วกาแฟในมือเขาเอียงนิดหน่อย แต่ชายคนนั้นกลับรับมันไว้ได้อย่างคล่องแคล่ว

เขาหันมาสบตาเธอ…

ดวงตาของเขาเป็นสีน้ำตาลเข้ม อบอุ่นเหมือนคืนที่มีดาว

ไม่ใช่สายตาที่หล่อแบบโดดเด่น แต่เป็นสายตาที่ทำให้คนตรงหน้า “ปลอดภัย”

ชนิดที่หัวใจของติ๊กเผลอเต้นแรงทันทีจนเธอต้องกลั้นลมหายใจ

เขายิ้มมุมปากนิดๆ

รอยยิ้มนั้นนุ่มเหมือนผ้าห่มในคืนหนาว

“ไม่เป็นอะไรไหมครับ?”

เสียงทุ้มต่ำของเขาอ่อนโยนจนรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนไปหนึ่งวินาที

ติ๊กรีบตอบ

“ไม่เป็นอะไรค่ะ ขอโทษนะคะ… เมื่อกี้ดูไม่ระวังนิดนึงค่ะ”

เขาส่ายหน้าเบาๆ

“ผมต่างหากที่เดินไม่ดูทาง ต้องขอโทษคุณเหมือนกันครับ”

ทั้งคู่หัวเราะเบาๆ แบบไม่ทันตั้งใจ

บรรยากาศตรงนั้นเหมือนมีฟองอากาศใสๆ ลอยขึ้นมาโดยรอบ

ไม่มีใครรู้ว่าอะไรดึงดูดใคร แต่รู้แค่ว่า… ไม่มีใครอยากขยับออกห่างเลย

แล้วเขาก็พูดประโยคหนึ่ง

ที่ฟังดูธรรมดา แต่กลับทำให้หัวใจของติ๊กสั่นจนแทบหลุดออกมา—

“เอ่อ… ถ้าคุณยังไม่มีที่นั่ง นั่งด้วยกันไหมครับ? ผม… ไม่อยากให้การเจอกันครั้งแรกของเรา จบลงแบบชนแล้วต่างคนต่างไป”

คำว่า “ครั้งแรกของเรา”

ทำให้แก้มติ๊กขึ้นสีทันที

เธอพยักหน้าอย่างเก็บอาการ

“ค่ะ…”

เขาเดินนำไปที่โต๊ะริมหน้าต่าง

โต๊ะที่มีแสงแดดอุ่นๆ ส่องพอดี เหมือนถูกเตรียมไว้รอทั้งคู่ตั้งแต่แรก

เมื่อทั้งคู่ได้เริ่มคุยกัน เสียงของโลกภายนอกเหมือนค่อยๆ เงียบลง

เหลือแค่เสียงหัวใจเต้นสอดประสานอย่างไม่ได้นัดหมาย

เขาแนะนำตัว

ติ๊กก็แนะนำตัวกลับ

และภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที

ชายแปลกหน้าคนนี้…

กลับรู้สึกไม่แปลกเลย เหมือนเป็นคนที่เธอเคยรู้จักในความฝันมานานแล้ว

จนกระทั่งเขาถามว่า—

“ช่วงนี้คุณเคยรู้สึกไหมครับว่า… เหมือนกำลังจะมีอะไรดีๆ เข้ามาในชีวิต?”

ติ๊กชะงัก เธอรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

เมื่อคืนยังเป็นแบบนั้นเลย

เธอถามกลับ

“คุณก็รู้สึกเหรอคะ?”

เขามองเธอด้วยสายตาที่มั่นคงมากขึ้น

ราวกับเห็นคำตอบที่ตัวเองตามหามานาน

“ครับ… ผมรู้สึกมาตลอดหลายวันแล้วเหมือนกัน”

เขายิ้มอ่อนโยน ก่อนพูดต่อแบบเนียนๆ แต่ตรงหัวใจ

“และตอนนี้… ผมเริ่มรู้แล้วว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น”

ติ๊กใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้เหตุผล

แต่เธอรู้—

นี่ไม่ใช่การเจอกันธรรมดา

นี่คือบทเริ่มต้นของความสัมพันธ์ ที่จักรวาลวาดเอาไว้ตั้งแต่บทที่ 1 แล้ว…🤭