บทที่ 3 ความรู้สึกแรกจากคนไกล
หนึ่งสัปดาห์หลังจากที่วิภาและยูเฉินเริ่มพูดคุยกัน
ความคุ้นเคยที่เกิดขึ้นผ่านข้อความและสายโทรศัพท์ ทำให้ทั้งคู่ตัดสินใจนัดพบกันเป็นครั้งแรก
สถานที่นัดหมายคือห้างสรรพสินค้าชื่อดังย่านสำโรง
แม้จะเป็นเพียงการพบกันธรรมดา
แต่สำหรับวิภาแล้ว
หัวใจของเธอเต้นแรงตั้งแต่ก้าวออกจากบ้าน
...
เมื่อมาถึงจุดนัดหมายหน้าร้าน McDonald's
วิภามองเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล
เขาสวมเสื้อโปโล สีเขียวอ่อนสะอาดตา
กำลังยืนหันหลังให้เธอ
เพียงแค่เห็นแผ่นหลังนั้น
หัวใจของหญิงสาวก็เริ่มเต้นแรงขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
เธอหยุดยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปใกล้
ในวินาทีนั้นเอง
ยูเฉินหันกลับมา
สายตาของคนทั้งคู่สบกันเป็นครั้งแรก
เวลารอบตัวราวกับหยุดนิ่ง
วิภามองใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้า
และเขาก็มองเธอเช่นเดียวกัน
รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของยูเฉิน
เป็นรอยยิ้มที่อบ อุ่นและจริงใจ
จนทำให้หัวใจของวิภาอ่อนโยนลงในทันที
"สวัสดี..."
เขาพูดพร้อมรอยยิ้มเขิน ๆ
ก่อนจะรีบเดินตรงมาหาเธอ
และยื่นมือออกมา
แต่แทนที่จะจับมือทักทายตามปกติ
ยูเฉินกลับกุมมือของเธอเอาไว้แน่น
ราวกับกลัวว่าจะคลาดกันอีก
วิภาตกใจเล็กน้อย
ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าว
เธอทำตัวไม่ถูกเลยสักนิด
แต่แปลกเหลือเกิน
เธอกลับไม่คิดจะดึงมือกลับ
และเผลอกุมมือของเขาตอบเช่นกัน
ราวกับเป็นเรื่องธรรมชาติ
ที่ควรเกิดขึ้นมาตั้งนานแล้ว
...
แม้ทั้งคู่จะพูดคนละภาษา
แต่ยูเฉ ินก็พยายามสื่อสารกับเธออย่างเต็มที่
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิด Google Translate
พิมพ์ทุกอย่างที่อยากพูด
แล้วส่งให้เธออ่าน
บางประโยคแปลออกมาแปลกจนทั้งคู่หัวเราะ
บางครั้งก็ใช้ภาษามือช่วยกันเดา
แต่ไม่ว่าจะสื่อสารยากแค่ไหน
เขาก็ไม่เคยแสดงความรำคาญเลยแม้แต่น้อย
วิภามองเห็นความตั้งใจนั้น
และยิ่งรู้สึกประทับใจในตัวเขามากขึ้นเรื่อย ๆ
...
หลังจากพูดคุยกันอยู่พักหนึ่ง
วิภาจึงถามว่า
"คุณอยากกินอะไรคะ"
ยูเฉินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะยิ้มแล้วตอบผ่านโปรแกรมแปลภาษา
ว่าเขาคิดถึงอาหารรสชาติแบบบ้าน เกิด
เพราะต้องมาทำงานที่สมุทรปราการเป็นระยะเวลาหนึ่ง
วิภาจึงพาเขาไปร้านหมาล่าหม้อไฟ
อาหารที่น่าจะช่วยคลายความคิดถึงบ้านได้บ้าง
ทั้งคู่เดินเลือกวัตถุดิบด้วยกัน
หยิบของใส่ถาดเดียวกัน
ราวกับรู้ใจว่าอีกฝ่ายชอบอะไร
ทั้งที่เพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก
กลับไม่มีความรู้สึกแปลกหน้าเหลืออยู่เลย
มีเพียงความสบายใจ
และรอยยิ้มที่เกิดขึ้นตลอดทั้งมื้อ
...
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ
ทั้งสองคนก็เดินเล่นภายในห้างด้วยกัน
แวะดูเสื้อผ้า
แวะเข้าร้านหนังสือ
หยุดถ่ายรูปตามมุมต่าง ๆ
และพูดคุยกันไปเรื่อย ๆ
มือของทั้งคู่ยังคงจับกันอยู่ตลอดเวลา
ไม่มีใครเป็นฝ่ายปล่อยก่อน
ราวกับต่างคนต่างไม่อยากให้อีกฝ่ายหายไปไหน
บรรยากาศนั้นอบอุ่นจนวิภาอดคิดไม่ได้ว่า
เธอเหมือนกำลังเดินอยู่กับคนรัก
ที่รู้จักกันมานานหลายปี
ทั้งที่ความจริงแล้ว
พวกเขาเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรกเท่านั้น
...
เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า
เวลาที่มีความสุขก็เดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด
ทั้งคู่ต้องแยกย้ายกลับบ้าน
วิภายืนมองยูเฉิน
ส่วนยูเฉินก็ยืนมองเธอเช่นกัน
ไม่มีใครอยากเอ่ยคำลา
เพราะต่างรู้ดีว่า
เมื่อจากกันไปแล้ว
คงคิดถึงอีกฝ่ายมากกว่าที่คิด
"กลับถึงบ้านแล้วบอกผมนะ"
ข้อความจากโปรแกรมแปลภาษาปรากฏขึ้นบนหน้าจอของยูเฉิน
วิภายิ้มและพยักหน้า
แม้จะเป็นประโยคธรรมดา
แต่กลับทำให้หัวใจของเธออบอุ่นอย่างประหลาด
...
ในค่ำวันนั้น
คนสองคนที่เคยเป็นคนแปลกหน้า
กลับรู้สึกผูกพันกันอย่างลึกซึ้ง
ราวกับเคยรู้จักกันมานานแสนนาน
และนับจากวันนั้นเป็นต้นมา
คำว่า "คิดถึง"
ก็เริ่มมีความหมายมากขึ้นสำหรับทั้งคู่ 😊
