ดวงจันทร์ที่เก็บคำอธิษฐาน🌝

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในเมืองเล็ก ๆ ที่มีภูเขาล้อมรอบ มีหญิงสาวคนหนึ่งชื่อว่า ลลิน

ลลินเป็นหญิงสาวธรรมดา ๆ คนหนึ่ง

เธอตื่นนอน ไปทำงาน กลับบ้าน ทำอาหาร อ่านหนังสือ และบางคืนก็นั่งมองท้องฟ้าอยู่ริมหน้าต่าง

เธอไม่ได้เป็นเจ้าหญิง ไม่ได้มีเวทมนตร์ และไม่ได้มีชีวิตที่สวยงามเหมือนในนิทาน

แต่ลลินมีความลับอยู่หนึ่งอย่าง

ทุกคืนก่อนนอน เธอจะเขียนคำอธิษฐานลงบนกระดาษแผ่นเล็ก ๆ แล้วพับมันเก็บไว้ในกล่องไม้ใต้เตียง

บางวันเธอเขียนว่า

“ขอให้มีใครสักคนที่เข้าใจฉันจริง ๆ”

และบางคืน เธอก็เขียนเพียงว่า

“วันนี้เหนื่อยจัง ขอให้มีใครสักคนกอดฉันหน่อยได้ไหม”

แต่ไม่ว่าลลินจะเขียนอะไร คำอธิษฐานเหล่านั้นก็ไม่เคยได้รับคำตอบ

จนกระทั่งคืนหนึ่ง...

คืนที่พระจันทร์เต็มดวงส่องแสงสว่างกว่าทุกคืน

ขณะที่ลลินกำลังจะปิดหน้าต่าง เธอก็เห็นแสงสีเงินเล็ก ๆ ลอยอยู่เหนือสวนหลังบ้าน

แสงนั้นค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ ก่อนจะกลายเป็นชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสีขาว

เขามีดวงตาสีเข้ม ใบหน้าสงบนิ่ง และรอยยิ้มที่ดูราวกับรู้จักเธอมานานแสนนาน

“คุณเป็นใครคะ?”

ลลินถามด้วยความตกใจ

ชายหนุ่มโค้งศีรษะเล็กน้อย

“ข้าชื่อจันทรา เป็นผู้ดูแลคำอธิษฐานของมนุษย์”

“แล้วคุณมาที่นี่ทำไม?”

“เพราะข้าได้รับคำอธิษฐานของเจ้ามากเกินไปแล้ว”

ลลินนิ่งไป

“คำอธิษฐานไหนคะ?”

ชายหนุ่มมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน

“คำอธิษฐานที่เจ้าขอให้ใครสักคนกอดเจ้า ในคืนที่เจ้ารู้สึกว่าโลกทั้งใบไม่มีใครเข้าใจ”

ลลินก้มหน้าลงทันที

เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครได้อ่านคำอธิษฐานเหล่านั้น

“แต่ฉันก็แค่เขียนเล่น ๆ เองค่ะ”

“มนุษย์มักพูดเช่นนั้น เมื่อกลัวว่าความปรารถนาของตนจะไม่เป็นจริง”

ชายหนุ่มยื่นมือออกมา

“คืนนี้ ข้าจะพาเจ้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง”

เมื่อปลายนิ้วของลลินสัมผัสมือเขา โลกทั้งใบก็เปลี่ยนไป

เธอพบว่าตัวเองยืนอยู่ในสวนกว้างใหญ่ที่มีต้นไม้สีเงินนับพันต้น ดอกไม้ทุกดอกส่องแสงระยิบระยับ และบนกิ่งไม้มีลูกแก้วเล็ก ๆ แขวนอยู่

ภายในลูกแก้วแต่ละใบมีภาพของใครบางคน

บางคนกำลังหัวเราะ

บางคนกำลังร้องไห้

บางคนกำลังจับมือคนรัก

และบางคนกำลังนั่งอยู่เพียงลำพัง

“ที่นี่คืออะไรคะ?”

“สวนแห่งคำอธิษฐาน ทุกคำขอของมนุษย์จะเดินทางมาที่นี่ ก่อนจะกลายเป็นโชคชะตา”

ลลินมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตะลึง

“แล้วคำอธิษฐานของฉันล่ะคะ?”

ชายหนุ่มพาเธอไปหยุดที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง

บนกิ่งไม้มีลูกแก้วสีชมพูอ่อนแขวนอยู่

เมื่อเขาแตะมัน ภาพภายในก็ปรากฏขึ้น

เป็นภาพของลลินในคืนหนึ่งที่นั่งร้องไห้อยู่บนเตียง

เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ ว่า

“ฉันแค่อยากมีใครสักคนที่เลือกฉัน โดยไม่ต้องพยายามเป็นคนอื่นเลย”

ลลินรีบหันหน้าหนี

“อย่าดูสิคะ...”

แต่ชายหนุ่มกลับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เจ้ารู้หรือไม่ว่า คำอธิษฐานนี้เป็นคำอธิษฐานที่ข้าได้รับบ่อยที่สุด”

“จริงเหรอคะ?”

“ใช่ มนุษย์มากมายต่างพยายามทำตัวให้คู่ควรกับความรัก จนลืมไปว่าความรักที่ดีไม่ควรทำให้พวกเขาต้องสูญเสียตัวเอง”

เขาหันมามองเธอ

“เจ้าก็เช่นกัน ลลิน”

เวลาผ่านไปอย่างประหลาด

ลลินเดินเล่นในสวนกับชายหนุ่มคนนั้น พวกเขาพูดคุยกันเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ตั้งแต่ขนมที่เธอชอบ ไปจนถึงความฝันที่เธอไม่เคยกล้าบอกใคร

เธอพบว่าเขาเป็นผู้ฟังที่ดีอย่างน่าประหลาด

เขาไม่เคยบอกให้เธอเข้มแข็ง

ไม่เคยบอกว่าเธอคิดมากเกินไป

และไม่เคยหัวเราะเยาะความฝันของเธอ

จนในที่สุด ลลินก็ถามขึ้นว่า

“คุณจะอยู่ที่นี่ตลอดไปหรือเปล่าคะ?”

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง

“ข้าอยู่ได้เพียงจนกว่าพระจันทร์จะลับขอบฟ้า”

“แล้วเราจะได้พบกันอีกไหม?”

“หากโชคชะตาอนุญาต”

ลลินรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก

เธอเพิ่งรู้จักเขาเพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียใครบางคนที่สำคัญ

ก่อนที่เธอจะทันพูดอะไร ชายหนุ่มก็ยื่นลูกแก้วสีทองให้เธอ

“นี่คือของขวัญจากข้า”

“มันคืออะไรคะ?”

“คำตอบของคำอธิษฐานที่เจ้ารอคอย”

ลลินรับลูกแก้วมาอย่างระมัดระวัง

ภายในนั้นไม่มีภาพของคนรัก ไม่มีภาพบ้านหลังใหญ่ หรือชีวิตที่ร่ำรวย

มีเพียงภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยิ้มให้ตัวเองอยู่หน้ากระจก

“ทำไมถึงเป็นภาพฉันล่ะคะ?”

ชายหนุ่มยิ้ม

“เพราะก่อนที่เจ้าจะพบใครสักคนที่รักเจ้าอย่างที่เจ้าปรารถนา เจ้าต้องไม่ลืมว่าตัวเจ้าเองก็สมควรได้รับความรักเช่นกัน”

เมื่อลลินลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็กลับมาอยู่ในห้องนอนของตัวเอง

พระจันทร์กำลังจะลับขอบฟ้า

บนฝ่ามือของเธอมีลูกแก้วสีทองเล็ก ๆ วางอยู่

เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความฝันหรือความจริง

แต่เช้าวันนั้นมีบางอย่างเปลี่ยนไป

ลลินเริ่มทำสิ่งที่เธอเคยอยากทำ

เธอซื้อหนังสือที่อยากอ่าน

ทำอาหารที่อยากกิน

ออกไปเดินเล่นในสถานที่ที่อยากไป

และเริ่มพูดกับตัวเองด้วยถ้อยคำที่อ่อนโยนขึ้น

เธอยังคงเขียนคำอธิษฐานก่อนนอนเหมือนเดิม

แต่คำอธิษฐานเปลี่ยนไปเล็กน้อย

จากเดิมที่เคยเขียนว่า

“ขอให้มีใครสักคนมารักฉัน” กลายเป็น

“ขอให้ฉันมีความสุขกับชีวิตของตัวเอง และหากมีใครสักคนเดินเข้ามา ขอให้เราเป็นความสุขของกันและกัน”

หลายเดือนต่อมา ในวันที่ฝนตกพรำ ๆ ลลินได้พบชายหนุ่มคนหนึ่งในร้านหนังสือ

เขาหยิบหนังสือเล่มเดียวกับเธอ

ทั้งสองคนหัวเราะให้กัน

และบทสนทนาธรรมดา ๆ ก็เริ่มต้นขึ้น

ไม่มีเสียงระฆังจากสวรรค์

ไม่มีแสงสีทองปรากฏขึ้น

มีเพียงความรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด เมื่อได้อยู่ใกล้ใครสักคน

ก่อนกลับ ชายหนุ่มถามเธอว่า

“พรุ่งนี้เรามาเจอกันอีกได้ไหม?”

ลลินยิ้ม

“ได้สิคะ”

คืนนั้น เธอเปิดกล่องไม้ใต้เตียง หยิบกระดาษแผ่นใหม่ขึ้นมาเขียน

“ขอบคุณนะคะ ที่ทำให้ฉันได้พบกับความสุข แม้มันจะมาในรูปแบบที่ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อน”

ทันใดนั้น ลูกแก้วสีทองบนโต๊ะก็ส่องแสงขึ้นเบา ๆ

และเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในสายลม

“จงจำไว้นะ ลลิน...”

“บางครั้งสิ่งที่เจ้ารอคอยไม่ได้มาช้าเกินไปหรอก”

“มันเพียงกำลังรอให้เจ้าพร้อมที่จะมีความสุขกับมันเท่านั้นเอง”

😊ฝากประโยคหนึ่งจากนิทานคืนนี้ไว้นะ

“อย่าใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อรอให้ใครสักคนมาเติมเต็มหัวใจ จนลืมไปว่าหัวใจของเราก็มีสิทธิ์เบ่งบานด้วยตัวเอง”🌹