Late Durian, '68.

ส่งท้ายฤดูทุเรียนปีนี้ ขอมาแชร์ประสบการณ์แบบบ้านๆ สำหรับคนที่กำลังสงสัยว่า “ทุเรียนเนื้อสีอะไรถึงอร่อย” เพราะแต่ละลูกที่ได้ลองมา สีเนื้อช่วยเดาอารมณ์และความสุกได้พอสมควรเลย สำหรับเรา เนื้อทุเรียนที่ถูกใจสุดจะเป็น “เหลืองนวล” ไม่เข้มจัดเกินไป เวลากินจะได้ความนุ่มละมุน ฉ่ำๆ และยังมีความหอม ไม่เละจนติดมือมาก ถ้าเหลืองอ่อนมากๆ บางทีจะออกกรอบหรือยังไม่สุด กลิ่นไม่ค่อยมา แต่ถ้าเหลืองเข้มจัดจนออกส้ม บางลูกจะหวานนำมาก และเนื้อจะนิ่มเร็ว ต้องรีบกิน (อันนี้แล้วแต่คนชอบเลย) ทริคที่เราใช้คู่กับ “ดูสี” คือสังเกตเนื้อบริเวณรอบเมล็ด ถ้าเมล็ดสีน้ำตาลชัด เนื้อรอบเมล็ดนิ่มและดูฉ่ำ แปลว่ามักสุกกำลังดี แต่ถ้ารอบเมล็ดยังซีดๆ แข็งๆ ก็อาจยังอ่อนอยู่ อีกอย่างคือดู “เส้นใยขาวๆ” บางพู ถ้ามีบ้างนิดหน่อยไม่เป็นไร แต่ถ้าเยอะมากอาจทำให้กินแล้วรู้สึกไม่เนียน ส่วนคำว่า “ชายมะไฟ ทุเรียน” หลายคนอาจนึกภาพไม่ออก สำหรับเราเจอคำนี้บ่อยเวลาไปซื้อทุเรียนตามแผง/สวน เขาจะใช้เรียกลูกที่ทรงยาวเรียวหรือมีพูยื่นๆ คล้ายทรงผลมะไฟนิดๆ (ชื่อเรียกอาจต่างกันตามพื้นที่) จุดที่ต้องดูคืออย่าเลือกแค่ทรง ให้ดูความแน่นของพูและความเต็มของเนื้อด้วย บางลูกทรงสวยแต่เนื้อไม่เต็มก็มี อีกคำค้นที่คนถามกันเยอะคือ “ทุเรียนเปลือกบาง” ข้อดีคือแกะง่าย ได้เนื้อคุ้ม และมักสุกไว แต่ข้อควรระวังคือช้ำง่ายและเสียง่ายกว่า เวลาเลือกเราจะกดดูเบาๆ ตรงแนวพู ถ้ายุบมากเกินไปอาจนิ่มไปแล้ว และถ้าซื้อมาเป็นพู แนะนำให้ดูผิวเนื้อให้ตึงนิดๆ มีความเงา และสีเหลืองนวลสม่ำเสมอ จะได้ฟีลนุ่มฉ่ำแบบที่ชอบ สุดท้าย ต่อให้ลองมาหลายเจ้า หลายจังหวัด ความฟินของทุเรียนสวนบ้านตัวเองยังชนะอยู่ดี เพราะได้กินแบบสดๆ พูใหญ่ เนื้อแน่น สีเหลืองสวย แกะแล้วหอมเต็มจานเลย