Pengalaman saya sendiri ketika melawat kampung di Terengganu membuka mata saya tentang budaya dan pandangan unik masyarakat tempatan. Ramai yang kata buaian ni tak pernah digunakan dengan cara menghayun, itu sesuatu yang agak pelik bagi saya kerana di tempat asal saya, menghayun buaian adalah aktiviti biasa bagi kanak-kanak dan juga kebudayaan keluarga. Dalam satu perbualan santai dengan penduduk tempatan, mereka menyatakan bahawa tradisi mereka lebih kepada meletakkan bayi di buaian tanpa sebarang hayunan, seolah-olah buaian itu hanya sebagai tempat rehat sahaja. Saya cuba untuk memahami sebab di sebalik kepercayaan ini dan menemui bahawa ia berkait rapat dengan pandangan keselamatan dan kebiasaan lama yang diamalkan turun-temurun. Tambahan pula, saya juga teringat akan kata-kata dari beberapa rakan yang mengatakan 'POV Aku Happy' dan 'Member aku Sengsara' ketika mereka berkongsi pengalaman mereka dengan buaian masing-masing, menunjukkan bahawa pengalaman menggunakan buaian boleh berbeza dan mencetuskan nostalgia tersendiri. Ia menarik kerana walaupun kita mempunyai benda yang sama, cara kita menggunakannya atau bagaimana kita melihatnya boleh sangat berlainan mengikut tempat dan budaya. Bagi sesiapa yang berminat untuk memahami keunikan budaya Terengganu, saya sarankan untuk meluangkan masa bercakap dengan penduduk tempatan dan menyaksikan sendiri cara mereka menghargai dan menggunakan buaian ini. Ia bukan sahaja menambah ilmu, malah memberi pengalaman baru yang menyeronokkan dan membuka minda.