หลายครั้งที่เรารู้สึกทั้งเศร้าและเหนื่อยกับชีวิต แต่มักจะหาคนที่จะพูดคุยได้ยาก เพราะบางเรื่องมันลึกและซับซ้อนเกินกว่าจะเล่าได้ บทความนี้ทำให้ผมนึกถึงช่วงเวลาที่ผมเองก็ตกอยู่ในสภาพนี้ ทั้งที่ดูชีวิตปกติในสายตาคนอื่น แต่จริงๆ แล้วข้างในกลับรู้สึกแย่มาก สิ่งที่ช่วยได้จริงๆ คือการยอมรับความรู้สึกตัวเอง และไม่ปิดบังความเศร้าในใจออกมา การเขียนบันทึกหรือแชร์เรื่องราวกับคนที่เราวางใจ หากไม่มีก็แค่พูดกับตัวเองในใจว่าสู้ๆ นะ พร้อมกับหากิจกรรมที่ช่วยปลดปล่อยความเครียด เช่น การทำสวนหรือออกกำลังกาย การได้ทำงานที่ชอบ อย่างที่ #หนุ่มรถไถ ทำให้รู้สึกเชื่อมโยงกับธรรมชาติ และช่วยผ่อนคลายจิตใจได้ดีมาก ผมอยากบอกทุกคนที่กำลังเผชิญช่วงเวลานี้ว่า ไม่ต้องรู้สึกผิดที่รู้สึกแบบนี้ และไม่จำเป็นต้องเก็บไว้คนเดียว ลองเปิดใจหาแหล่งกำลังใจ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน คนในครอบครัว หรือแม้แต่กลุ่มวัยรุ่นทุนน้อยที่เข้าใจสถานการณ์ ล้วนแต่สามารถช่วยให้เรารู้สึกดีขึ้นได้ และแม้บางเรื่องจะพูดกับใครไม่ได้ แต่ก็ไม่ใช่แปลว่าเราต้องทนอยู่คนเดียว สุดท้ายอยากให้ทุกคนจำไว้ว่า สู้ๆ นะ ตัวกู เพราะทุกความรู้สึกที่มีมันคืออีกก้าวหนึ่งของการเติบโต เป็นการฝึกใจให้เข้มแข็งขึ้น แม้วันที่เหนื่อยที่สุดก็ยังมีพรุ่งนี้ที่ดีกว่าเสมอ