การเป็นทหารบกในสังคมที่มีความเหลื่อมล้ำทางรายได้และโอกาสนั้น ทำให้ผมได้เรียนรู้เรื่องราวมากมายทั้งความยากลำบากและความภาคภูมิใจที่ยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด "เรามันคนจนแม่หน้ามนจึงไม่มอง" ประโยคนี้สะท้อนความรู้สึกที่ผมและคนอีกหลายคนในสถานะเดียวกันต้องเผชิญในชีวิตประจำวัน จากประสบการณ์ตรง ผมพบว่าการทำงานในบทบาททหารบกไม่ได้เป็นแค่หน้าที่ทางการทหารเท่านั้น แต่ยังต้องรับผิดชอบในการดูแลครอบครัวและรับมือกับความคาดหวังของสังคมที่มองว่าคนจนมักถูกมองข้ามในหลายบริบท ไม่ว่าจะเป็นโอกาสทางเศรษฐกิจหรือแม้แต่การได้รับการยอมรับทางสังคม ในหลายครั้ง ผมรู้สึกว่าความยากจนทำให้เสียงของเราถูกกลบหายไป แต่การได้เป็นส่วนหนึ่งของทีมทหารบกช่วยสร้างความเชื่อมั่นและสร้างทางออกให้กับตนเองได้ มันทำให้ผมเห็นคุณค่าของการมีเป้าหมายและฝันที่ชัดเจน แม้ว่าสังคมอาจจะไม่มองเราในแง่ดีเสมอไปก็ตาม สำหรับใครที่ผ่านหรือกำลังเผชิญกับสถานการณ์แบบเดียวกับผม อยากจะบอกว่าความยากจนไม่ใช่จุดจบ แต่คือจุดเริ่มต้นที่ให้เรามีแรงฮึดสู้เพื่อเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเอง จากใจของคนที่เคยถูกมองข้ามและยังคงเดินหน้าทำหน้าที่ด้วยความภาคภูมิใจในบทบาททหารบก