ไม่เคยรู้จริงๆ

บางครั้งการเลือกที่จะไม่สู้หรือไม่แข่งขันกับใครไม่ได้หมายความว่าเราขี้เกียจหรือถอยหลัง แต่เป็นการตัดสินใจที่มาจากความเข้าใจตัวเองและการจัดลำดับความสำคัญในชีวิตของเราเอง ผมเคยรู้สึกเหมือนกันว่าการแข่งกับคนอื่นทำให้รู้สึกเครียดและกดดัน จนในที่สุดผมเลือกที่จะไม่สนใจว่าคนอื่นจะดีกว่าหรือชนะหรือไม่ แต่เลือกที่จะโฟกัสกับตัวเองและความสุขของตัวเองแทน การยอมแพ้ในเกมการแข่งขันบางอย่างกลายเป็นการปล่อยวาง ไม่ต้องพยายามแสดงความเก่งกาจหรืออยากให้คนอื่นมองเราว่าดีที่สุด นิสัยนี้อาจจะถูกมองว่าเป็นข้อเสีย แต่มันทำให้เราได้ความสงบและรู้สึกสบายใจมากขึ้น ไม่ต้องมีความเครียดกับการเปรียบเทียบตัวเองกับผู้อื่น การเลือกทางสายนี้ยังช่วยให้เรามีเวลามากขึ้นสำหรับการพัฒนาตนเองในด้านที่เราชอบ โดยไม่ต้องเสียเวลาและพลังงานกับการแข่งขันที่ไม่จำเป็น ในชีวิตจริง ผมมองว่าการไม่แข่งกับใครไม่ใช่เรื่องเสียหาย แต่เป็นทางเลือกหนึ่งของความสุขและความสงบ การเลือกให้เขาชนะในเกมนั้น เป็นการแสดงออกถึงความเคารพและเข้าใจในความต่างของแต่ละคน และความสุขที่แท้จริงก็มาจากการอยู่กับตัวเองอย่างสบายใจ ไม่ต้องเหนื่อยกับการแข่งขันที่ไม่มีวันสิ้นสุด หากใครกำลังเหนื่อยกับการแข่งกับคนอื่น ลองเปิดใจมองนิสัยนี้ดู อาจจะพบว่าการไม่สู้และปล่อยให้ฝ่ายตรงข้ามชนะ เป็นจุดเริ่มต้นของความสงบและความสุขที่ยั่งยืนขึ้นจริงๆ