ความเข้มแข็ง

คำว่า “ความเข้มแข็ง” สำหรับเรา ไม่ได้แปลว่าต้องยิ้มได้ตลอด หรือห้ามร้องไห้เลย แต่คือการ “ยังอยู่ตรงนี้” ทั้งที่ข้างในมันสั่นไปหมด บางวันเรายอมรับเลยว่าเราไม่ได้ “เข้มแข็ง” ขนาดนั้นหรอก แค่พยายามหายใจให้ครบหนึ่งวันก็เก่งมากแล้ว ช่วงที่รู้สึกไม่ไหว เรามักบอกตัวเองว่า ความเข้มแข็งเป็นเพียง “ทางเลือกเดียว” ที่เรามีอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่เพราะเราอยากเก่งเหนือใคร แต่เพราะถ้าไม่เลือกมัน เราอาจหล่นลงไปลึกกว่าเดิม เลยเริ่มฝึกทำสิ่งเล็กๆ ให้ตัวเองพอจะยืนได้ เช่น 1) แบ่งวันให้เล็กลง: อย่าเพิ่งคิดทั้งเดือนทั้งปี แค่ตั้งเป้าวันนี้ก่อนว่า “ขอผ่านช่วงเช้า/บ่าย/ก่อนนอนให้ได้” แล้วค่อยขยับไปทีละช่วง 2) อนุญาตให้ตัวเองอ่อนแอ: ร้องไห้ได้ เงียบได้ เหนื่อยได้ การยอมรับความรู้สึกไม่ใช่ความพ่ายแพ้ แต่เป็นการซื่อสัตย์กับใจตัวเอง 3) พูดกับตัวเองให้ดีขึ้น: เวลาแย่ๆ เรามักด่าตัวเองแรงกว่าคนอื่น ลองเปลี่ยนเป็นประโยคสั้นๆ อย่าง “เราทำดีที่สุดแล้วในสภาพนี้” หรือ “ยังไม่หายก็ไม่เป็นไร แค่ยังเดินอยู่ก็พอ” 4) หาที่พึ่งที่ปลอดภัย: จะเป็นเพื่อน คนในครอบครัว หรือการเขียนสตอรี่ระบายออกมาก็ได้ บางทีแค่ได้พูดว่า “เราไม่ไหว” กับคนที่รับฟัง ก็ทำให้ใจเบาลงมาก 5) ดูแลร่างกายแบบขั้นต่ำ: กินอะไรอุ่นๆ ดื่มน้ำ อาบน้ำ นอนให้พอ ถ้าช่วงไหนทำได้แค่นี้ ขอให้รู้ว่านี่คือความเข้มแข็งเหมือนกัน สุดท้ายอยากบอกว่า ความเข้มแข็งไม่ใช่การชนะทุกวัน แต่คือการเลือก “อยู่ต่อ” แม้วันนี้จะยังไม่ดีขึ้นก็ตาม ถ้าคุณกำลังฝืนอยู่เงียบๆ ขอให้รู้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียว และการที่คุณยังพยายาม นั่นแหละคือความเข้มแข็งแล้ว