บทที่ 136🌻 “ผีเสื้อใจร้าย ดอกไม้ก็โง่”

ถ้าพูดถึงประโยค “ผีเสื้อใจร้าย ดอกไม้ก็โง่” สำหรับเราเหมือนเป็นสรุปความสัมพันธ์ที่ไม่เท่ากันแบบเจ็บๆ เลยค่ะ ผีเสื้อคือคนที่บินมาให้ความหวานเป็นพักๆ แล้วก็หายไป ทิ้งให้ดอกไม้ (ซึ่งก็คือเรา) รออยู่ที่เดิม ทั้งที่ลึกๆ รู้ว่ามันอาจไม่กลับมาเหมือนเดิมอีกแล้ว สิ่งที่คำนี้กระแทกใจคือคำว่า “โง่” เพราะหลายครั้งเราไม่ได้โง่เรื่องความรักนะ แต่เรา “ใจดีเกินไป” หรือ “หวังเกินไป” จนยอมมองข้ามสัญญาณเตือน เช่น เขาหายไปนานๆ แล้วกลับมาแบบไม่อธิบาย, ให้คำสัญญาลอยๆ แต่ไม่เคยทำจริง, หรือทำให้เรารู้สึกผิดทั้งที่เขาเป็นฝ่ายไม่ชัดเจน พอเป็นแบบนี้นานเข้า ดอกไม้ก็เริ่มโทษตัวเองว่าเรายังไม่ดีพอ ทั้งที่จริงๆ ปัญหาคืออีกฝ่ายไม่เคยตั้งใจจะดูแลเราเลย ถ้าใครอ่านแล้วรู้สึกเหมือนโดนพูดถึง เราอยากชวนลองเช็กตัวเอง 3 ข้อแบบง่ายๆ 1) เขาทำให้เราสบายใจมากกว่ากังวลไหม: ถ้าเราต้องเดา ต้องรอ ต้องคอยระแวงตลอด นั่นไม่ใช่ความรักที่ปลอดภัย 2) การกระทำสม่ำเสมอไหม: คำพูดหวานๆ ไม่ช่วยอะไร ถ้าพฤติกรรมยังทำให้เราร้องไห้ซ้ำ 3) เรากำลังรักเขา หรือรัก “ความหวัง” ที่เขาให้: บางทีเรายึดติดกับช่วงเวลาที่เขาดี แล้วหลอกตัวเองว่ามันจะกลับมา ส่วนวิธีที่เราค่อยๆ ออกจากบท “ดอกไม้ก็โง่” คือเริ่มตั้งขอบเขตให้ตัวเอง เช่น ถ้าเขาหายไปแล้วกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้ เราจะไม่รีบตอบทันที หรือไม่เปิดโอกาสให้เข้ามาแบบไม่มีคำชัดเจน และที่สำคัญคือเลิกถามว่า “ทำไมเขาถึงใจร้าย” แล้วหันมาถามว่า “ทำไมเราถึงยอม” เพราะคำถามหลังนี่แหละที่พาเราไปสู่การดูแลใจตัวเองจริงๆ สุดท้าย เราว่าประโยคนี้ไม่ได้มีไว้ด่าว่าดอกไม้โง่ แต่มันเตือนว่าอย่าปล่อยให้ใครมาเด็ดกลีบเราเล่นแล้วบินหนีไปเฉยๆ เราเลือกได้ค่ะว่าจะบานเพื่อใคร และจะหยุดรอผีเสื้อใจร้ายเมื่อไหร่