Too bad I just knew at 41 + the reason for kindness. 🥲

ตั้งแต่เริ่มเข้าสู่วัย 40+ ผมก็เริ่มมองย้อนกลับไปถึงพฤติกรรมการใจดีแบบไม่มีขอบเขตของตัวเอง ที่เคยทำให้รู้สึกเหนื่อยและทุกข์ใจมากกว่าความสุข หลายครั้งที่ผมไม่กล้าปฏิเสธคำขอความช่วยเหลือ ทั้งๆ ที่ไม่สะดวกใจหรือไม่ใช่หน้าที่ของตัวเอง จนบางทีรู้สึกเหมือนถูกเอาเปรียบและไม่มีคนเคารพสิทธิของเราเลย ช่วงเวลานั้น ผมได้ลองเปลี่ยนมุมมองว่า การพูดปฏิเสธไม่ใช่การโกหกหรือทำร้ายใคร แต่เป็นการรักตัวเอง และเป็นการให้เกียรติทั้งตัวเองและผู้อื่นในขอบเขตที่เหมาะสม เช่น "ไม่สะดวกในเวลานี้" หรือ "ขอโทษที่ช่วยไม่ได้" ที่สำคัญคือ หลีกเลี่ยงการขอโทษซ้ำซ้อนสำหรับสิ่งที่เราไม่ได้ทำผิด เพื่อไม่ให้ตัวเองรู้สึกผิดโดยไม่จำเป็น การตั้งขอบเขตอย่างชัดเจนในการเข้าสังคมหรือการทำงาน ช่วยลดความตึงเครียดได้มากขึ้น และยังช่วยให้คนรอบข้างเคารพความเป็นเราได้มากขึ้นด้วย ในหลายๆ ครั้งผมพบว่าการสื่อสารตรงไปตรงมาช่วยให้ความสัมพันธ์ดีขึ้น และลดความเข้าใจผิดลงอีกเยอะ นอกจากนี้ การเว้นระยะห่างจากคนที่มักทำให้รู้สึกแย่หรือเอาเปรียบจิตใจ ก็เป็นสิ่งสำคัญไม่แพ้กัน เพราะเราควรประหยัดพลังใจไว้กับคนที่จริงใจและรักเราโดยไม่ต้องพยายามมากเกินไป จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมอยากบอกว่าไม่ว่าอายุจะเกิน 40 ปีไปแล้ว เรายังสามารถเริ่มเรียนรู้ที่จะรักตัวเองและปกป้องตัวเองอย่างเหมาะสม เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตให้ดีขึ้นและมีความสุขในทุกๆ วันได้เสมอ เพียงแค่เราเปิดใจยอมรับและให้โอกาสตัวเองเริ่มต้นใหม่ที่ดีกว่าเดิม