ในฐานะแม่ ผมเข้าใจดีว่าการส่งลูกไปโรงเรียนในแต่ละวันไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเมื่อเด็กๆต้องเผชิญกับความรู้สึกหลายอย่างที่ยังไม่สามารถบอกเป็นคำพูดออกมาได้จริงๆ การที่ลูกเริ่มร้องไห้แสดงถึงความรู้สึกที่แท้จริง ซึ่งเป็นสิ่งที่ควรปล่อยให้ลูกได้แสดงออกมา ไม่ว่าจะเป็นความกลัว ความกังวล หรือความไม่พร้อมในบางวัน ผมเองเคยรู้สึกกังวลว่าการร้องไห้ของลูกอาจเป็นสัญญาณของความอ่อนแอ แต่หลังจากได้เรียนรู้ ผมพบว่าการปล่อยให้ลูกร้องไห้และได้แสดงอารมณ์เป็นการช่วยให้ลูกเรียนรู้การจัดการความรู้สึก และยังทำให้พ่อแม่เข้าใจลูกมากขึ้นด้วย จุดสำคัญคือการให้กำลังใจลูกว่า ถึงแม้จะร้องไห้ แต่ลูกก็ยังสามารถทำหน้าที่ของตัวเองในโรงเรียนได้อย่างมีความสุขและเต็มที่ “สู้ๆ” คือคำพูดที่ผมพูดกับลูกบ่อยๆ เพื่อให้ลูกรู้ว่าเราเข้าใจและอยู่เคียงข้างเสมอ ไม่ใช่เพียงคำปลอบใจ แต่เป็นการเสริมสร้างความมั่นใจในตัวเองของเด็ก ขณะที่ลูกกำลังเริ่มก้าวออกจากบ้านมาเรียนรู้โลกกว้างมากขึ้น สุดท้ายนี้ ผมเชื่อว่าการเปิดโอกาสให้ลูกได้ร้องไห้และแสดงอารมณ์อย่างเปิดเผย จะช่วยให้ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่และลูกแน่นแฟ้นขึ้น และเป็นพื้นฐานที่ดีในการเติบโตเป็นคนที่เข้มแข็งทางอารมณ์ต่อไปในอนาคต