Because some people... are kept in their hearts, not in their lives.🤍

หลายครั้งที่ผมเองก็เคยเผชิญกับความรู้สึกคิดถึงใครสักคนที่ไม่ได้อยู่ในชีวิตประจำวันแล้ว แต่ก็ยังมีรายละเอียดเล็ก ๆ รอบตัวที่ทำให้ระลึกถึงเขาเสมอ เช่นกลิ่นหอมของร้านกาแฟที่เคยไปด้วยกัน หรือเพลงที่เคยฟังในช่วงเวลานั้น สิ่งที่ผมเรียนรู้จากประสบการณ์ของตัวเองคือ เวลามิได้มีพลังที่จะลบความทรงจำหรือความรู้สึกเหล่านั้นไป แต่กลับเป็นครูที่คอยสอนให้หัวใจเราอ่อนโยนและเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นมากขึ้น ตัวอย่างเช่น ตอนแรกอาจรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องแยกจาก แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความทรงจำและความคิดถึงกลับกลายเป็นแรงบันดาลใจและความอบอุ่นที่ทำให้เราเติบโต ผมจึงเชื่อว่าการคิดถึงใครบางคนไม่ใช่เรื่องผิด และไม่จำเป็นต้องรีบลืมหรือทำให้จางหายไป แต่ควรให้เวลาหัวใจได้เยียวยาและเรียนรู้ที่จะอยู่กับความคิดถึงเหล่านั้นอย่างสงบ สำหรับใครที่ยังอยากเก็บใครไว้ในใจ แต่อาจต้องปล่อยให้เขาอยู่ในมุมความทรงจำที่สวยงามของชีวิต ก็ขอให้รู้ว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว และความคิดถึงเป็นส่วนหนึ่งของมนุษย์ที่ช่วยให้เรารักและรู้สึกได้อย่างลึกซึ้งมากขึ้น