จากประสบการณ์ตรงที่ผ่านโรคแพนิค ผมได้เรียนรู้ว่า ความต้องการให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบและอยากให้คนรอบข้างหมุนตามเราอย่างเดียว นั้นเป็นสิ่งที่สร้างความกดดันให้กับตัวเองอย่างมาก ในช่วงนั้น ผมยึดติดกับความคิดและความคาดหวังสูงจนทำให้เกิดความวิตกกังวลและอาการแพนิคขึ้น เมื่อมองย้อนกลับไป การตระหนักรู้ว่าปล่อยวางบางสิ่ง และไม่ยึดติดมากเกินไป คือทางออกที่ช่วยให้จิตใจผ่อนคลายได้จริงๆ สิ่งที่ผมทำคือ เริ่มฝึกการรับรู้และเข้าใจความรู้สึกตัวเองมากขึ้น เช่น เมื่อใจเริ่มตึงเครียด ก็หยุดพักและใช้เวลาทบทวนว่าความคิดไหนที่กดดันเรามากเกินไป และพยายามปรับทัศนคติในมุมมองที่เป็นจริงขึ้น การทำแบบนี้ช่วยลดอาการแพนิคและวิตกกังวลได้ดี ผมอยากแนะนำให้ทุกคนที่เจอปัญหาเดียวกันลองเปิดใจรับความไม่สมบูรณ์แบบ จงเรียนรู้ที่จะเป็นมิตรกับตัวเองและยอมรับความรู้สึกในแต่ละวันอย่างไม่ตัดสิน ท้ายที่สุด การดูแลสุขภาพจิตใจไม่ใช่เรื่องของการบังคับให้ทุกอย่างดีขึ้นทันที แต่เป็นการเดินหน้าทีละก้าวอย่างใจเย็นและใส่ใจตัวเองอย่างแท้จริง