การเป็นศิลปินครูเพลงที่เป็นที่รู้จักในสองฝั่งแม่น้ำโขงเป็นสิ่งที่ไม่ง่าย เพราะต้องสื่อสารและเข้าถึงผู้คนที่มีวัฒนธรรมและภาษาที่แตกต่างกัน ผ่านประสบการณ์ตรงของผม ผมได้เรียนรู้ว่าการแต่งเพลงไม่ได้เป็นแค่เรื่องของการเขียนเนื้อร้องหรือทำนองเท่านั้น แต่ยังคือการจับความรู้สึกของชุมชนและประสบการณ์ชีวิตที่หลากหลายมาถ่ายทอดออกมาเป็นบทเพลงที่ทุกคนสามารถเชื่อมโยงได้ ตัวอย่างเช่นเพลง "กระถิน" และ "ลืมถิ่นสะตอ" ซึ่งเป็นเพลงที่ผมได้แต่งขึ้นโดยได้รับแรงบันดาลใจจากชีวิตจริงของผู้คนสองฝั่งโขง เพลงเหล่านี้ไม่ได้เพียงแค่เล่าถึงความทรงจำหรือวิถีชีวิตเท่านั้น แต่ยังสะท้อนถึงความรักชาติ บ้านเกิด และการต่อต้านการลืมรากเหง้าของตนเอง ที่สำคัญคือเพลงยังช่วยสร้างความเข้าใจและความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างผู้คนจากสองประเทศที่แม่น้ำโขงไหลผ่าน ผมอยากให้คนฟังรู้ว่าเพลงของผมออกมาจาก "ปลายปากกา" ไม่ใช่แค่คำพูดที่สวยหรู แต่เป็นประสบการณ์จริงที่ถูกแปลงมาเป็นบทเพลงเพื่อเป็นพลังใจและแรงบันดาลใจสำหรับทุกคน ทั้งนี้ การเป็นศิลปินครูเพลง 2 ฝั่งโขงยังหมายถึงการเป็นสะพานเชื่อมวัฒนธรรมที่ช่วยสานสายสัมพันธ์และเปิดโอกาสให้เรื่องราวดีๆ ได้รับการยอมรับในวงกว้าง หากใครที่สนใจในเรื่องราวเพลงพื้นบ้านหรือดนตรีท้องถิ่น ผมขอแนะนำให้ลองฟังเพลงเหล่านี้อย่างตั้งใจ แล้วคุณจะสัมผัสได้ถึงความลึกซึ้งที่ผมตั้งใจถ่ายทอด และอาจจะเข้าใจวิถีชีวิตและจิตวิญญาณของคนสองฝั่งโขงได้มากขึ้น