KABEH UWONG DUE CERITO
Kadang urip kui rasane abot banget. Ruwete perjalanan urip, dahsyaté cobaan, lika-liku seng nggawe kita kesel lan pengin nyerah. Aku dhewe tau ngrasakke titik ngendi rasane urip mung maju sak tapak, mundur sak meter. Nanging saben eling omongan wong tuwa: "sing penting yakin, wong Jowo paringi sabar Gusti," ati rasane rada enteng. Filosofi wong Jowo kuwi sederhana, nanging jero. Nalika cobaan teka bertubi-tubi, dudu artine Gusti Allah ora sayang, nanging Gusti lagi nglatih kita supaya luwih kuwat. Lika-liku seng abot kerep marahno lakune sikil, nanging yen "teko mlaku" pelan-pelan, kabeh iso dilewati. Aku biyen uga ora langsung paham maksudé, nganti ngalami dhewe. Wong Jowo kerep ngomong: "opo wae kui wes ono porsine". Artine, saben uwong wis duwe jatah rejeki, masalah, kebahagiaan, lan sedhihé masing-masing. Ora perlu mbanding-bandingke urip karo wong liya. Awaké déwé lan Gusti Allah padha-padha ngerti kapasitas kita. Yen cobaanmu katon abot, artine kowe sakjane wis cukup kuwat kanggo ngadhepi. Nalika lagi ringkih, aku biasane mung lungguh meneng, eling tembung: "ngerti yen awaké déwé iku mampu". Sering aku nulis cilik-cilik ing buku utawa HP, mung sekadar nguatke ati: "sing penting yakin, Gusti ora tau salah milih cobaan". Anehé, sanajan masalah durung rampung, ati rasane luwih legowo. Aku uga sinau kanggo ora ngremehke langkah cilik. Kuncine ya "teko mlaku". Ora perlu langsung mlayu, ora perlu langsung sukses gedhe. Mulo saben dina tak isi minimal karo siji tumindak apik: belajar sethithik, kerja sethithik, ndonga sethithik, nulung wong liya sethithik. Saka langkah cilik kuwi, pelan-pelan dalan sing biyen katon buntu dadi ketok bukaané. Yen kowe saiki lagi mumet karo masalah: ekonomi seret, kerjaan ruwet, hubungan karo keluarga ora akur, coba wenehi ruang sak cilik kanggo sabar. Wenehi ruang uga kanggo yakin yen Gusti Allah lagi nyusun cerito sing apik kanggo awakmu. Wong Jowo diajari nrimo ing pandum, tapi dudu berarti pasrah tanpa usaha. Usaha tetep, sabar tetep, yakin tetep. Dadi, nek kowe lagi ngrasakke urip abot, elinga: saben uwong duwe cerito. Ruwet, perih, nangis, kecewa, kuwi kabeh bagian saka perjalanan. Sing penting yakin, sabar, lan terus mlaku. Gusti Allah ora bakal ninggalake hambane seng terus nyoba lan ora gampang nyerah.
