สุภาษิตที่ได้ยินบ่อยอย่าง “โง่แล้วอวดฉลาด” หรือ “คนโง่อวดฉลาด” จริง ๆ ไม่ได้ด่ากันให้เจ็บอย่างเดียว แต่มันเป็นคำเตือนเรื่อง “ท่าที” และ “กาลเทศะ” มากกว่า ความรู้มีประโยชน์ แต่ถ้าใช้ผิดจังหวะ โดยเฉพาะในที่ทำงาน ผลลัพธ์อาจกลับจากบวกเป็นลบทันที จากประสบการณ์ส่วนตัว ช่วงหนึ่งเราพยายามพิสูจน์ตัวเองมากไป พอประชุมก็รีบพูด รีบสรุป แทรกความเห็นทุกเรื่อง คิดว่าเป็นการช่วยทีม แต่ภาพที่คนรับไปกลับเหมือน “อวดรู้ อวดฉลาด เกินหน้าเกินตา” โดยเฉพาะถ้าไปขัดมุมมองหัวหน้าแบบตรง ๆ ต่อหน้าคนอื่น ต่อให้เราพูดถูก หัวหน้าอาจรู้สึกเสียหน้า และสุดท้ายกลายเป็นผลร้ายกับเราเอง (งานไม่ถูกดัน ไอเดียไม่ถูกหยิบไปใช้ หรือโดนมองว่าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง) ถ้ามองในเชิงคติคำคม “โง่แล้วอวดฉลาด” มักเกิดจาก 3 อย่าง 1) รู้แค่นิดเดียว แต่มั่นใจเกินเหตุ (พูดเหมือนรู้ทั้งหมด) 2) รีบเอาชนะด้วยคำพูดมากกว่าเอาชนะด้วยผลงาน 3) ไม่อ่าน “ใจเจ้านาย” และบรรยากาศของวงสนทนา บทเรียนที่ชอบโยงกับสามก๊กคือภาพของ “สุมาอี้สอนโจผี” ที่สะท้อนว่า คนฉลาดจริงมักเลือกจังหวะ และไม่จำเป็นต้องโชว์ทุกใบมีดในมือ ต่อให้มีไอเดียหรือข้อมูลดี ก็ต้องรู้ว่าเมื่อไรควรพูด ต่อหน้าหรือหลังห้องประชุม และควรพูดด้วยโทนแบบเสนอทางเลือก มากกว่าฟันธงว่าคนอื่นผิด วิธีที่เราปรับแล้วช่วยลดภาพ “คนโง่อวดฉลาด” ได้เยอะ - เปลี่ยนจาก “ผมว่าไม่ใช่” เป็น “ขอถามเพิ่มนิดนึงได้ไหมครับ ถ้าเป็นแบบนี้ผลกระทบจะเป็นยังไง” - เวลาจะค้านหัวหน้า ใช้หลัก 1:1 ก่อน (ทักแชต/คุยส่วนตัว) แล้วค่อยให้หัวหน้าเป็นคนตัดสินใจในที่ประชุม - สรุปให้สั้น และปิดด้วย “ถ้าพี่โอเค เดี๋ยวผมลองทำเป็นตัวอย่าง/เดโมให้ดู” เอาผลงานนำคำพูด - ยอมรับว่า “อาจมีมุมที่ผมยังไม่เห็น” ประโยคนี้ทำให้เราดูถ่อม และเปิดรับมากขึ้น สุดท้าย สุภาษิตโง่แล้วอวดฉลาดไม่ใช่ให้เรากลัวการพูดหรือกลัวการแสดงความสามารถ แต่ให้ฉลาดในการสื่อสาร เลือกจังหวะ เลือกคำ และอ่านสถานการณ์ให้เป็น เมื่อเราวางตัวดี ความรู้เดิม ๆ ก็กลายเป็นพลังที่คนอยากฟัง แทนที่จะกลายเป็น “ผลร้าย” แบบที่เคยพลาดกันมา