ในการใช้คำปลอบใจคนอื่น สิ่งที่น่าสนใจก็คือ เรามักจะเลือกใช้คำพูดที่เป็นสิ่งที่เราอยากได้ยินเอง ไม่ว่าจะเป็นคำพูดที่ให้กำลังใจหรือการปลอบใจแบบนุ่มนวล ซึ่งสะท้อนถึงความต้องการทางใจของเราเอง ยกตัวอย่างเช่น เมื่อเราเศร้าหรือท้อแท้ เราอาจหวังที่จะได้ยินคำพูดว่า "ทุกอย่างจะดีขึ้น" หรือ "ไม่เป็นไรนะ" ดังนั้น เมื่อต้องปลอบคนอื่น เราก็จะใช้คำพูดที่ส่งผลให้เราเองรู้สึกดีและปลอดภัยเช่นกัน ประสบการณ์ส่วนตัวพบว่า การใช้คำปลอบใจนี้มีพลังมากในการสร้างความสัมพันธ์และความเชื่อใจระหว่างคน แต่ก็ต้องระวังไม่ให้คำพูดเหล่านี้กลายเป็นการพูดเพื่อให้ตัวเองสบายใจเท่านั้น เพราะบางครั้งสิ่งที่คนอื่นต้องการอาจไม่ใช่คำปลอบใจแบบเดิมๆ แต่คือการฟังอย่างใจจริงและเข้าใจปัญหาของเขาอย่างแท้จริง ในชีวิตประจำวัน ลองสังเกตดูว่าคำปลอบใจที่เราใช้มีความจริงใจและเหมาะสมกับสถานการณ์หรือไม่ หรือเราใช้คำพูดตามที่เราอยากได้ยินเองเพียงอย่างเดียว การตั้งคำถามและอยู่กับช่วงเวลานั้นอย่างแท้จริง จะช่วยให้คำปลอบใจมีคุณค่ามากขึ้นสำหรับทั้งผู้พูดและผู้ฟัง ซึ่งจะช่วยเสริมสร้างความสัมพันธ์ที่ดีและความรู้สึกที่ดีขึ้นในระยะยาว