ในช่วงเวลาหลังปี 2568 ได้เกิดการเผยแพร่ข้อความจากกำลังทหารกัมพูชาที่แสดงถึงความเหน็ดเหนื่อยและความปรารถนาที่จะได้กลับบ้าน ในข้อความ "ทหารเขมรตัดพ้อ ผมเหนื่อย ผมไม่ไหวแล้ว" สะท้อนให้เห็นด้านอารมณ์และจิตใจของทหารที่ต้องเผชิญความกดดันทั้งจากภารกิจ ความไม่แน่นอนในสถานการณ์ความมั่นคง และความห่างไกลจากครอบครัว เรื่องราวนี้ได้กระตุ้นให้ประชาชนทั่วไปตระหนักถึงความเสียสละและความทุ่มเทของทหารในภารกิจที่ต้องขายชีวิต เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยและความปลอดภัยของประเทศอย่างแท้จริง ภายใต้บริบทนี้ ความเหนื่อยล้าทางจิตใจอาจส่งผลกระทบทั้งการทำงานและสุขภาพจิตของทหารเป็นอย่างมาก หลายครั้งที่ทหารต้องต่อสู้กับความรู้สึกโดดเดี่ยวและความวิตกกังวลในขณะที่ยังคงต้องรักษาความเข้มแข็ง เพื่อปกป้องประเทศชาติและผู้คน ภาครัฐและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรให้ความสำคัญกับการสนับสนุนทางจิตใจและการพักผ่อนที่เพียงพอเพื่อบำบัดบาดแผลทางใจของทหารด้วย นอกจากนี้ สังคมควรให้การสนับสนุนและเข้าใจถึงภาระหน้าที่ที่เหล่าทหารต้องเผชิญ การยอมรับและชื่นชมความทุ่มเทของพวกเขาไม่เพียงแต่จะช่วยเสริมสร้างกำลังใจเท่านั้น แต่ยังเป็นการยืนยันถึงคุณค่าของความเสียสละที่ทหารได้มอบให้แก่ชาติบ้านเมืองอีกด้วย การแบ่งปันเรื่องราวเหล่านี้ในช่องทางสื่อสารสาธารณะยังช่วยสร้างความเข้าใจระหว่างประชาชนและกองทัพ ให้เกิดความสมานฉันท์ในสังคมอย่างแท้จริง