การเป็นพนักงานผู้ช่วยพยาบาลนั้นนอกเหนือจากภาระหน้าที่ในการดูแลคนไข้แล้ว ยังเป็นบทบาทที่ต้องมีจิตใจและความเมตตาสูงมาก จากประสบการณ์ที่ผู้เขียนได้ทำงาน พบว่าการได้เห็นคนไข้เดินกลับบ้านพร้อมรอยยิ้ม และได้รับคำขอบคุณจากพวกเขานั้น ถือเป็นแรงบวกที่ช่วยเติมเต็มความเหนื่อยล้าในการทำงานวันนั้นๆไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ บางวันมีคนไข้เยอะมากจนแทบจะเดินไม่หยุด แต่การได้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือชีวิตใครสักคนแม้เพียงเล็กน้อยก็ทำให้รู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า หลายครั้งที่คนไข้แต่ละคนมีเรื่องราวและความเสียสละทั้งนั้น บางคนกำลังต่อสู้กับโรคภัย บางคนกำลังดูแลคนในครอบครัว ความรู้สึกเหล่านี้ทำให้เราได้เห็นว่าการทำงานในแวดวงสุขภาพนั้นไม่ใช่แค่เรื่องงานแต่ยังเป็นการแบ่งปันความรักและความหวัง การพักกินข้าวล่าช้าบ่อยครั้งเมื่อต้องช่วยคนไข้แบบไม่หยุดพัก ก็สอนให้รู้จักการบริหารเวลาและความอดทนที่มากขึ้น ทั้งนี้ พนักงานผู้ช่วยพยาบาลก็ต้องรับมือกับความกดดัน ความเหนื่อยล้าและบางครั้งความไม่แน่นอนในแต่ละวัน แต่เมื่อสิ่งที่ได้รับคือกำลังใจเล็กๆ เช่นการได้ยินคำพูด "ขอบคุณนะคะ" ก็ทำให้ทุกอย่างคุ้มค่ามากขึ้น ในฐานะคนทำงานสายนี้ อยากแนะนำให้รู้จักการดูแลตัวเองควบคู่ไปกับการดูแลผู้อื่น เพราะสุขภาพใจของเราก็สำคัญไม่แพ้กับคนไข้ เหตุผลหนึ่งที่ทำให้ยังอยากตื่นมาและเผชิญหน้ากับงานหนักคือความรู้สึกว่าตัวเองกำลังมีประโยชน์และได้ช่วยเหลือคนอื่นจริงๆ ซึ่งเป็นแรงขับเคลื่อนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับคนทำงานในสายสุขภาพอย่างแท้จริง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในปทุมธานีที่มีความต้องการการดูแลสุขภาพอย่างต่อเนื่อง การมีพนักงานผู้ช่วยพยาบาลที่ทุ่มเทและใจดี นับว่าเป็นส่วนสำคัญที่ช่วยให้ระบบสาธารณสุขเดินหน้าและสร้างความสุขให้กับคนในชุมชนได้อย่างแท้จริง