Pluto ตอนเบบี๋
เด็กชายพลูโตหรือพลู หรือพุงโต (เพราะมาแบบสภาพพุงโล หัวโต เจ้าของเก่าน่าจะให้กินข้าวเปล่าแบบไม่บันยะบันยัง ) ตอนดิฉันรับมาวันแรกๆ ดูไม่ได้เลย เห็บหมัดเยอะมาก ถ้าไม่รับมาอุปการะ ต้องแย่แน่แน่ เพราะว่าเจ้าของทิ้งแล้ว มีแต่คนบอกว่าอย่าเลี้ยงหมาเพิ่มอีกเลย จะเป็นภาระ ไปไหนก็ไม่สะดวก ก็ยอมรับว่าก็มีส่วนถูก เพราะขนาดมีหมาดั้งเดิมเป็นชิวาวาตัวเล็กสองตัว เวลาจะเดินทางไปไหน ยังห่วงหน้าพะวงหลัง จึงต้องเอาไปด้วยทุกครั้ง ต้องคอยเสาะหาที่พักโรงแรมหรือสถานที่ที่เป็นมิตรกับสัตว์เลี้ยง แต่เมื่อบวกลบคูณหาร ดิฉันคิดว่าการได้ดูแลสิ่งมีชีวิตน้อยๆมันคือความสุขชนิดหนึ่ง ทำให้มีเป้าหมายและมีกำลังใจที่จะทำงานหนักขึ้น ความรู้สึกผิดที่ไม่ได้ทำอะไรซักอย่าง หรือไม่ได้หยิบยื่นความช่วยเหลือในขณะที่เราพอจะช่วยได้มันคือความทุกข์ต่างหาก ฉันว่าอย่างนี้นะ อย่างไรก็ตามด้วยสถานะความเป็นอยู่ในปัจจุบันก็คงไม่สามารถอุปการะสัตว์เลี้ยงใดใดเพิ่มได้อีกแล้ว เพราะไม่อยากให้คุณภาพชีวิตของสัตว์เลี้ยงแสนรักของเราตกต่ำ อยากให้เขามีความสุขและได้รับสิ่งดีดีเท่าเทียมกัน รวมทั้งสุนัขจรหน้าบ้านอีกสองตัว นั่นเป็นเหตุผลที่ดิฉันเพิ่มในโปรไฟล์ว่าหากสปอนเซอร์อาหารสุนัขหรือสินค้าเกี่ยวกับสุนัขใดๆ อยากจะให้ช่วยโปรโมตสินค้า ก็สามารถจัดส่งมาได้เลยนะคะ ขอบพระคุณล่วงหน้าค่ะ #หมา #lovelydog
การตัดสินใจนำสุนัขจรจัดมาเลี้ยง ดูเหมือนเป็นภาระหนักสำหรับใครหลายคน แต่สำหรับผม มันคือบทเรียนและความสุขที่แท้จริง การได้ดูแลพลูโตในช่วงแรก ๆ ที่เขาเจ็บป่วยและมีเห็บหมัดเต็มตัว ทำให้ผมได้เรียนรู้ว่าความอดทนและความเอาใจใส่เป็นสิ่งสำคัญมากแค่ไหน ถ้าเราใจเย็นและจริงจังกับการดูแลเขา เขาก็จะเริ่มแสดงความรักและไว้วางใจเราในที่สุด เมื่อพูดถึงการเดินทางกับสุนัข หลายคนอาจคิดว่าเป็นเรื่องลำบากเหมือนที่เจ้าของเล่า เพราะต้องวางแผนก่อนทุกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นหาที่พักที่รับสัตว์เลี้ยง หรือเตรียมอุปกรณ์จำเป็นต่าง ๆ แต่สำหรับผม มันเป็นโอกาสที่ได้ผูกพันกับสุนัขมากขึ้น ได้เห็นความสุขของพวกเขาเมื่อได้ออกไปผจญภัยกับเรา นอกจากนี้ การสร้างความสัมพันธ์กับสัตว์เลี้ยงที่เราอุปการะ ยังช่วยให้ชีวิตมีเป้าหมาย มีความรับผิดชอบ และรู้สึกมีคุณค่า เรื่องนี้ยังทำให้ผมตระหนักว่า ไม่ใช่ทุกคนจะเหมาะกับการรับเลี้ยงสัตว์เพิ่ม แต่สิ่งที่สามารถทำได้ คือการช่วยเหลือในรูปแบบอื่น เช่น การสนับสนุนอาหาร หรือของใช้สำหรับสัตว์จรจัด ผ่านช่องทางต่าง ๆ เพื่อให้สัตว์เหล่านั้นได้รับความช่วยเหลืออย่างต่อเนื่อง อาจจะไม่ใช่แค่การเลี้ยงด้วยตัวเองเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนที่ดูแลสัตว์ให้อยู่ดีกินดี สุดท้ายนี้ ผมอยากให้ทุกคนที่กำลังคิดจะเลี้ยงสุนัข จงรู้ไว้ว่าการให้อุปการะสัตว์จรจัดไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เป็นสิ่งที่คุ้มค่ามากหากเราเปิดใจและมีความพร้อม สิ่งที่สุนัขเหล่านั้นตอบแทนคือความรักและความซื่อสัตย์ ซึ่งเหนือกว่าความยากลำบากในตอนแรกมากนัก ขอเพียงใจเรารัก และพร้อมที่จะดูแลพวกเขาอย่างดีที่สุด ความสุขและความเปลี่ยนแปลงในชีวิตของเราและสัตว์เลี้ยงนั้น ย่อมเกิดขึ้นอย่างแน่นอน