รหัสกฤษณา: ม่านมนตราแห่งภูพาน.. บทส่งท้าย
บทส่งท้าย: "อโหสิกรรมแห่งภูพาน"
หนึ่งสัปดาห์หลังจากเหตุการณ์สุญญากาศบนเทือกเขาภูพาน แสงแดดอุ่นๆ ยามเช้าทอแสงลงมาที่ศาลาวัดป่าลึก บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียดของอาคมกลับกลายเป็นความสงบเย็นด้วยเสียงสวดมนต์แผ่วเบา
ดร.อานนท์, กวิน, อ้อมใจ และเพื่อนนักศึกษาอีกสามคน เดินทางกลับมาที่วัดอีกครั้ง คราวนี้พวกเขาไม่ได้มาพร้อมกับเครื่องมือธรณีวิทยาที่ซับซ้อน แต่มาพร้อมกับถังผ้าป่า สังฆทาน และภัตตาหารคาวหวานที่ตั้งใจเตรียมมาอย่างดี
"หลวงตาครับ..." ดร.อานนท์ก้มลงกราบพระประธานและหลวงตาใจด้วยความนอบน้อม "พวกผมปรึกษากันแล้วว่า สิ่งที่พวกผมเผชิญมา ไม่ว่าจะดีหรือร้าย มันคือบทเรียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เราจึงอยากทำบุญใหญ่ครั้งนี้ครับ"
อ้อมใจ ยกพานดอกไม้ธูปเทียนขึ้นเหนือศีรษะ นัยน์ตาของเธอสงบนิ่งกว่าครั้งไหนๆ "หนูขออุทิศส่วนกุศลนี้ให้กับคุณทวดขุนลม พี่อ้อมจันทร์ และ... (เธอหยุดไปครู่หนึ่ง) และหมอผีบุญทา รวมถึงวิญญาณโจรและโหงพรายทุกตนที่ต้องติดอยู่ในบ่วงกรรมนั้น ขอให้อำนาจบุญนี้ช่วยคลายทิฐิ คลายความพยาบาท ให้พวกเขาสู่ภพภูมิที่ดีด้วยเถิด"
กวิน และเพื่อนๆ ต่างหลับตาอธิษฐานจิต ความรู้สึกถือตัวว่าเป ็นปัญญาชนจากเมืองกรุง หรือการเป็นเจ้าของความรู้ทางวิทยาศาสตร์ที่เคยมี บัดนี้ถูกละวางลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงความตระหนักรู้ว่ามนุษย์เรานั้นเล็กจ้อยเพียงใดภายใต้กฎแห่งกรรม
หลวงตาใจ ยิ้มรับด้วยความเมตตา ท่านหยิบน้ำมนต์จากบาตรขึ้นมาประพรมให้ทุกคน "ดีแล้วลูกเอ๋ย... ชนะคนอื่นนับร้อยก็ไม่เท่าชนะทิฐิในใจตน การอโหสิกรรมคือมหาทานที่สูงสุด เพราะมันคือการหยุดกงล้อแห่งเวรที่หมุนวนมานับร้อยนับพันปี"
ผมยืนมองภาพนั้นอยู่ข้างหลัง พร้อมกับ จู่โจม ที่วันนี้ดูเรียบร้อยผิดปกติ จู่โจมกระซิบข้างหูผม "พี่... ผมว่ากลิ่นไม้กฤษณาที่เคยหอมแรงๆ ตอนนั้น ตอนนี้มันเปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ทำให้ใจสงบแทนแล้วนะพี่"
ผมหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาดูภาพใบไม้ใบเดิมอีกครั้ง แสงสีม่วงในรูปดูอ่อนละมุนขึ้นเหมือ นแสงแห่งศิริมงคล ผมรู้ดีว่าเศษไม้กฤษณาในกระเป๋าของทุกคนไม่ได้มีไว้เพื่อโชคลาภหรืออำนาจ แต่มันคือเครื่องเตือนสติว่า "ศรัทธาที่ปราศจากทิฐิ และปัญญาที่คู่กับความเมตตา" คืออาคมที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาล
เมื่อพระสงฆ์เริ่มสวดบท ยะถา วาริวะหา... หยาดน้ำที่ไหลลงสู่แม่พระธรณีพาสารแห่งการอโหสิกรรมซึมลึกลงสู่ผืนดินภูพาน ปิดตำนานชุมโจรไร้เงาและไม้หอมอาถรรพ์ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยสันติสุข... ตลอดกาล
- จบเรื่องเล่า รหัสกฤษณา: ม่านมนตราแห่งภูพาน -
