สายรุ้ง... ความมหัศจรรย์ที่สอนให้รู้ว่า “การจากลา” ก็สวยงามได้

เคยสังเกตไหมครับว่า เวลาเราเห็นสายรุ้งพาดผ่านท้องฟ้า สิ่งแรกที่เราทำไม่ใช่การวิ่งไปคว้ามันมาเก็บไว้ แต่คือการหยุดมอง ยิ้ม และบางคนก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ ราวกับรู้ดีว่าความสวยงามนี้มี “เวลาจำกัด” และอีกไม่กี่นาทีต่อมา แสงสีเหล่านั้นก็จะค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงท้องฟ้าสีครามที่ว่างเปล่าเหมือนเดิม

ในโลกของความรักก็คงไม่ต่างกัน บางครั้งโชคชะตาก็ส่งใครบางคนเข้ามาในวันที่ชีวิตเราผ่านมรสุมหรือพายุฝนมาอย่างหนัก เขาเข้ามาสร้างรอยยิ้ม เติมสีสัน และทำให้เราได้รู้ว่า “ความรักที่สวยงามเป็นอย่างไร” เขาเปรียบเหมือนสายรุ้งที่พาดผ่านใจเราในจังหวะที่พอเหมาะพอดีที่สุด

แต่ธรรมชาติของสายรุ้งคือมันไม่ได้อยู่กับเราตลอดไป...

มีคนบางคนที่เราได้พบเจอเพียงเพื่อจะเรียนรู้ความหมายของการมีอยู่ แต่ไม่ได้ถูกลิขิตมาให้อยู่ด้วยกันจนถึงตอนจบ ในวันที่เขาต้องหมุนตัวจากไป มันอาจจะมีบ้างที่เราจะรู้สึกใจหาย เหมือนตอนที่เห็นแสงสีม่วง คราม น้ำเงิน จางหายไปจากขอบฟ้า แต่ถ้าเรามองย้อนกลับไปด้วยความเข้าใจ เราจะพบว่าสิ่งที่มีค่าจริงๆ ไม่ใช่การที่สายรุ้งนั้นจะอยู่ค้างฟ้าไปตลอดกาล แต่คือความรู้สึกในนาทีที่เราได้มองเห็นมันต่างหาก

การลาจากในรูปแบบนี้จึงไม่ใช่ความล้มเหลว แต่มันคือการทำหน้าที่ของกันและกันจนจบสมบูรณ์แล้ว เขาทำหน้าที่มอบบทเรียนและความทรงจำสีรุ้งไว้ให้ ส่วนเราก็ทำหน้าที่เก็บรักษาความประทับใจนั้นไว้เป็นแรงใจในการเดินทางต่อ

ถึงแม้ตอนนี้บนท้องฟ้าของคุณอาจจะไม่มีสายรุ้งเส้นเดิมอีกแล้ว แต่จงขอบคุณที่ครั้งหนึ่งมันเคยเกิดขึ้นจริงในใจ เพราะอย่างน้อยในวันหนึ่งที่ฝนตกหนักอีกครั้ง คุณจะยังจำได้เสมอว่า แสงแดดที่ส่องกระทบละอองฝนนั้นเคยเปลี่ยนโลกทั้งใบของคุณให้สวยงามได้มากแค่ไหน

เพราะบางครั้ง... การลาจากก็เป็นเพียงการคืน "ความสวยงาม" กลับสู่ท้องฟ้า เพื่อรอคอยให้ความมหัศจรรย์ครั้งใหม่เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งในเวลาที่เหมาะสม

-เจ้าหมีอ้วน-