HOME alone with me
เคยไหมที่บางครั้งความอ้างว้างเข้าปกคลุมพื้นที่ของหัวใจจนเราค่อยๆ หายไปจากโลกที่ละนิด?
ในความเป็นจริงของมนุษย์ที่ตัวเราสัมผัสมาแล้วนั้น กลับทำให้เรามองว่าความว่างเปล่าต่างหากคือความจริงแท้ หากแท้การมีสังคมเป็นมายาคติที่สืบต่อกันมา การไม่ออกไปเที่ยวหลังเลิกงาน การใช้เวลาวันหยุดอยู่บ้าน หรือการนั่งเงียบๆ คนเดียวไม่ได้เป็นสิ่งแปลกใหม่หรือน่าสมเพชเวทนาแต่อย่างใด
บางทีการอยู่อย่างสันโดษอาจทำให้เราเข้าถึงอารมณ์ของตัวเองและพิจารณาอารมณ์เหล่านั้นได้ดีขึ้นก่อนจะนำอารมณ์เหล่านี้ออกสู่สังคม
เพราะโลกที่เร่งรีบวุ่นวายทำให้เราหลงลืมการพินิจพิเคราะห์อย่างถี่ถ้วนจนกลายเป็นคนสมาธิสั้นไปอย่างเสียไม่ได้ และในท้ายที่สุดอาจมีคนต้องเดือดร้อนเพราะความประมาททางอารมณ์ของตัวเราเอง
ซึ่งหนึ่งในนั้นคือจิตใจของตัวเราอย่างแน่นอน...
การใช้เวลาคนเดียวอยู่บ้านไม่ได้หมายความว่าเป็นเรื่องน่าเวทนาแต่อย่างใด หากแต่กลับเป็นโอกาสทองที่เราจะได้ทำความรู้จักกับตัวเองอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น การอยู่กับความเงียบและความว่างเปล่าที่รอบตัวช่วยให้ผมได้มีเวลาพิจารณาอารมณ์และความคิดอย่างรอบคอบมากขึ้น ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่หายากในยุคที่ชีวิตมักถูกเร่งรีบและเต็มไปด้วยสิ่งเร้าจากมือถือและโซเชียลมีเดีย นอกจากนี้ การอยู่คนเดียวยังเป็นช่วงเวลาที่ได้เรียนรู้การจัดการกับความรู้สึกเหงา เพราะความเหงานั้นไม่ใช่สิ่งผิดหรือแย่เสมอไป แต่เป็นส่วนหนึ่งของการเติบโตทางอารมณ์ เมื่อเราเรียนรู้ที่จะอยู่กับความรู้สึกเหล่านั้นโดยไม่หวั่นไหว ก็จะทำให้จิตใจเข้มแข็งและพร้อมรับมือกับความท้าทายในชีวิตได้ดีขึ้น ไม่เพียงเท่านั้น การฝึกทำสมาธิหรือเพียงแค่จงใจนั่งเงียบๆ เพื่อเชื่อมโยงกับภายในตนเอง ยังช่วยลดอาการสมาธิสั้นและความเครียดที่สะสมจากการใช้ชีวิตในสังคมเร่งรีบอีกด้วย จากประสบการณ์ตรง การให้เวลาตัวเองได้อยู่บ้านอย่างสงบในบางครั้ง ช่วยสร้างสมดุลทางอารมณ์และเติมเต็มพลังใจได้อย่างมหัศจรรย์ ลองเปิดใจให้กับช่วงเวลาที่ดูเหมือนจะ 'เหงา' และ 'ว่างเปล่า' เหล่านั้น เพราะสิ่งเหล่านี้อาจนำพาเราไปสู่ความสงบและการเข้าใจตัวเองที่แท้จริงมากกว่าที่เคยคิดมาก่อน
