การทำบายศรีอุบลนั้นเป็นศิลปะที่มีความละเอียดอ่อนและต้องใช้ความตั้งใจในแต่ละขั้นตอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนประกอบและตอนเสร็จของบายศรีซึ่งมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจน ตอนประกอบหมายถึงช่วงเวลาที่นำวัสดุต่างๆ เช่น ใบตอง ดอกไม้ ใบไม้ มาเรียงร้อยประดิษฐ์เป็นรูปแบบต่างๆ ตามธรรมเนียมปฏิบัติ ตัวอย่างเช่น การม้วนใบตองให้เป็นชั้นๆ หรือการจัดวางดอกไม้ในตำแหน่งที่เหมาะสม เป็นขั้นตอนที่ต้องมีความละเอียดและใช้ความชำนาญมากกว่าที่จะทำให้บายศรีมีรูปทรงสวยงามและมั่นคง ส่วนตอนเสร็จจะเน้นการปรับแต่งขั้นสุดท้าย เช่น การตกแต่งเพิ่มเติมเพื่อให้ดูงดงามสมบูรณ์ขึ้น เช่น การผูกริบบิ้น การประดับด้วยของตกแต่งเล็กๆ น้อยๆ เช่น พู่หรือเชือกที่สวยงาม ซึ่งจะช่วยให้บายศรีดูมีมิติและน่าสนใจมากยิ่งขึ้น จากประสบการณ์ส่วนตัว การแบ่งแยกสองขั้นตอนนี้อย่างชัดเจนจะช่วยให้การทำบายศรีออกมาสมบูรณ์แบบและมีคุณค่าทางศิลปวัฒนธรรมมากขึ้น นอกจากนี้ยังช่วยให้ผู้ทำสามารถใช้เวลาและความตั้งใจได้อย่างเหมาะสมในแต่ละขั้นตอน ทั้งนี้ การเรียนรู้และฝึกปฏิบัติซ้ำๆ จะทำให้ฝีมือในการประกอบและตกแต่งบายศรีดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สุดท้ายนี้ การตั้งใจในการทำบายศรีไม่เพียงเพื่อความสวยงามเท่านั้น แต่ยังเป็นการสืบสานวัฒนธรรมอันล้ำค่าของชุมชนอุบลราชธานีที่ควรภาคภูมิใจและอนุรักษ์ไว้ให้คนรุ่นหลังได้เรียนรู้ต่อไป