จากประสบการณ์ส่วนตัวที่เคยเห็นและรู้จักคนในเครื่องแบบ บางครั้งความยุติธรรมดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ไกลตัวมากกว่าที่เราคาดคิด หลายครั้งที่คนถูกกระทำไม่ได้รับคำขอโทษหรือความรับผิดชอบกลับมา เหมือนกับคำกล่าวในภาพที่ว่า "ทำร้ายคนอื่นแล้วยังกินข้าวได้" ซึ่งสะท้อนถึงความจริงที่เจ็บปวดว่าคนทำผิดอาจใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจโดยไร้ความรู้สึกผิด ในฐานะคนที่อยู่ในสังคมไทย เราเห็นความอยุติธรรมข้างในเครื่องแบบหลายครั้ง โดยเฉพาะในวงการทหารหรือเจ้าหน้าที่รัฐที่ควรเป็นแบบอย่างที่ดี แต่กลับมีพฤติกรรมที่ทำลายศรัทธาของประชาชน ความรู้สึกของผู้ที่โดนกระทำเหล่านี้มักถูกมองข้าม พวกเขาอาจกินไม่ได้ นอนไม่หลับ และต้องทนกับความเจ็บปวดทางจิตใจอย่างหนัก สิ่งเหล่านี้ทำให้ฉันเกิดคำถามว่า "ความยุติธรรมอยู่ที่ไหน" เพราะมันไม่ได้มีแค่ในกฎหมายหรือคำพิพากษาของศาลเท่านั้น แต่มันควรมีอยู่ในหัวใจของคนทุกคน รวมถึงคนในเครื่องแบบด้วย การที่พวกเขาจะต้องรับผิดชอบต่อการกระทำและแสดงความสำนึกผิดอย่างจริงใจ คือหนทางหนึ่งในการทำให้สังคมดีขึ้น ดังนั้น การเปิดใจพูดถึงประเด็นนี้และสร้างความตระหนักรู้จึงเป็นสิ่งสำคัญ เพื่อที่เราจะได้ร่วมมือกันไขว่คว้าความยุติธรรม และไม่ปล่อยให้เรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในสังคมของเรา