"Who shouldn't use AI?" Not gouging... but speaking for many people.

จากประสบการณ์ส่วนตัว ข้อที่ทำให้หลายคน “ไม่รอด” เวลาจะใช้ AI คือไม่ได้เริ่มจากการตั้งคำถามให้ชัด ก่อนกดถามมักอยากได้คำตอบไวๆ แล้วก็หยุดคิดต่อ ทั้งที่จริง AI เป็นเครื่องขยายสมอง ไม่ใช่เครื่องแทนสมอง ถ้าเราไม่ทำการบ้านก่อน คำตอบที่ได้จะยิ่งพาเราหลงทางง่ายขึ้น ข้อเสียของ AI ที่เจอบ่อยที่สุดคือ “มั่นใจเกินจริง” บางครั้งมันตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ ลื่นไหล และดูน่าเชื่อมาก แต่เนื้อหาอาจผิด ขาดบริบท หรืออ้างอิงแหล่งข้อมูลไม่ได้ ถ้าเราไม่กล้าตั้งคำถามย้อนกลับ เช่น “ข้อมูลนี้มาจากไหน?”, “มีข้อยกเว้นอะไร?”, “ถ้าเงื่อนไขเปลี่ยน ผลจะเปลี่ยนไหม?” ก็มีโอกาสเชื่อแบบกดมั่วๆ แล้วเอาไปใช้ต่อทันที โดยเฉพาะเรื่องกฎหมาย การเงิน หรือสุขภาพ อีกข้อเสียคือ AI ไม่ได้ “เข้าใจ” เหมือนมนุษย์ มันเดาจากรูปแบบข้อมูลที่เคยเห็น ดังนั้นเวลาเราพิมพ์กำกวม หรือให้ข้อมูลไม่ครบ AI จะเติมช่องว่างเอง และบางครั้งเติมผิดแบบเนียนๆ วิธีแก้ของฉันคือเล่าโจทย์ให้ละเอียดขึ้น ใส่ข้อจำกัดให้ชัด และขอให้มันสรุปเป็นข้อๆ พร้อมถามต่อว่า “มีอะไรที่คุณไม่แน่ใจบ้าง” เพื่อให้เราเห็นจุดเสี่ยง ส่วนประเด็นที่หลายคนค้นหา: เพราะเหตุใด AI chatbot จึงถูกวิจารณ์ว่าอาจไม่ใช่ที่ปรึกษาสุขภาพจิตที่ดี แม้จะมีภาษาที่สุภาพ? เพราะ “ความสุภาพ” ไม่เท่ากับ “ความปลอดภัย” AI อาจพลาดการประเมินความเสี่ยง (เช่น ภาวะวิกฤต) ไม่สามารถรับผิดชอบผลลัพธ์จริงได้ และอาจให้คำแนะนำทั่วไปที่ไม่เหมาะกับเคสเฉพาะ อีกทั้งยังมีเรื่องความเป็นส่วนตัว—ข้อมูลละเอียดอ่อนที่เราพิมพ์เข้าไปอาจไม่ควรแชร์แบบไม่คิด ถ้าจะใช้ AI ให้เกิดประโยชน์ ฉันใช้เป็นตัวช่วย “สรุป” และ “ตั้งคำถามต่อ” มากกว่า เช่น ให้มันช่วยสรุปสิ่งที่เราคิดอยู่ ช่วยทำเช็กลิสต์สิ่งที่ต้องถามแพทย์/นักบำบัดจริงๆ หรือช่วยร่างข้อความเพื่อสื่อสารความรู้สึก แล้วเราค่อยตรวจทานด้วยตัวเอง สุดท้าย ถ้าเป็นเรื่องสุขภาพจิตที่หนักหรือมีความเสี่ยง แนะนำให้คุยผู้เชี่ยวชาญและขอความช่วยเหลือจากคนใกล้ตัวทันที—ให้ AI เป็นผู้ช่วยข้างๆ ไม่ใช่คนตัดสินใจแทนเรา