เรื่องของการหวังให้คนที่เคยรักกลับมา แม้รู้ดีว่าความสัมพันธ์นั้นจบลงแล้ว เป็นความรู้สึกที่หลายคนเคยผ่าน หากดูจากประสบการณ์ส่วนตัวแล้ว ความหวังนี้เหมือนกับการยึดติดที่หัวใจที่ยังไม่พร้อมปล่อยวาง ในช่วงเวลาของการเลิกรา เรามักจะตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำไมยังไม่สามารถลืมเขาได้ ทั้ง ๆ ที่สมองรู้ว่าเขาเลือกเดินไปอีกทาง และเรื่องราวนั้นได้จบลงไปแล้ว แต่หัวใจนั้นเหมือนยังคงเก็บที่ว่างไว้สำหรับเขาเสมอ บางครั้งการยอมรับความจริงใช้เวลานานกว่าที่คิด และไม่ใช่เรื่องผิดที่จะมีความรู้สึกอ่อนแอแบบนี้ เพราะนั่นคือความเป็นมนุษย์ที่มีค่าความสัมพันธ์และความผูกพัน เราจะค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะรักตัวเอง และเปิดใจรับสิ่งใหม่ ๆ ที่เข้ามาในชีวิต คำแนะนำจากประสบการณ์ส่วนตัวคือ ให้จัดสรรเวลารับรู้ความรู้สึกของตัวเองอย่างจริงจัง เช่น การเขียนบันทึก หรือสนทนากับเพื่อนสนิทเพื่อระบายความในใจ และหากิจกรรมที่ทำให้เกิดความสุข หรือพัฒนาตัวเอง เพื่อให้หัวใจค่อย ๆ หายเจ็บและพร้อมจะก้าวต่อไป สุดท้ายแล้ว การปล่อยวางไม่ใช่การลืม แต่เป็นการยอมรับและเรียนรู้ที่จะรักตัวเองในแบบที่แข็งแกร่งขึ้น พร้อมเปิดโอกาสให้ชีวิตได้มีความสุขอีกครั้งอย่างแท้จริง