สัมภาษณ์มนุษย์ ep.2

“ สวัสดีครับ ผมมาจากประเทศเกาหลีใต้ครับ (ยิ้ม) ผมเป็นคนเกาหลีแท้ ๆ เลยครับ (หัวเราะ) ผมเข้ามาที่ประเทศไทย เพื่อมาทำพันธกิจในประเทศไทยในการประกาศหรือหรือทำกิจกรรมที่ทำให้ผู้คนได้รู้จักกับพระเจ้ามากขึ้นครับ ซึ่งผมนับถือคริสเตียนนั่นเองครับ ผมรู้สึกว่า (ครุ่นคิด) ผมคิดว่าประเทศไทยเป็นประเทศที่เข้าถึงง่ายมากครับ ไม่ได้เคร่งในการที่จะใช้ชีวิตมากเท่าไหร่ครับ ตอนนี้ผมอยู่ไทยได้ 1 สัปดาห์แล้วครับ ตอนนี้สิ่งที่ยากสำหรับผมคือเรื่องการเดินทางเนื่องจากผมพูดภาษาอังกฤษไม่ค่อยคล่องครับ (หัวเราะ) และคนไทยก็ไม่ใช่ทุกคนที่พูดภาษาเกาหลีได้ครับ สำหรับผมเรื่องภาษาน่าจะเป็นเรื่องที่ยากที่สุดในการใช้ชีวิตที่นี่แล้วครับและผมรู้สึกว่าคนไทยเข้าถึงง่าย รับฟังในสิ่งที่คนอื่นพูดและพยายามเข้าใจ ช่วงที่ผมประกาศข่าวเรื่องพระเจ้าพวกเขาก็สนใจและพยายามที่จะรับฟังผมครับเพราะผมก็พูดทั้งภาษาเกาหลี อังกฤษ และภาษไทยกับพวกเขาบางคำครับทำให้พวกเขาสนุกกันมากครับ (เขิน) อีกเรื่องคือระบบสาธารณะที่ประเทศไทยจะค่อนข้างแตกต่างจากประเทศเกาหลีครับ ตอนที่ผมอยู่ที่กรุงเทพฯ ผมกับเพื่อน ๆ สามารถเดินทางได้ด้วย BTS หรือ MRT ได้ แต่พอมาที่ปทุมฯ ต้องเรียก Grab อย่างเดียวเท่านั้น เพราะ BTS หรือ MRT ไม่สามารถไปถึงจุดที่ผมจะไปได้ ”

_________________________________________________________________________________________________

หลักสัญชาติ (Nationality Law) : หมายถึง สถานะทางกฎหมายที่แสดงถึงความเป็นพลเมืองของประเทศใดประเทศหนึ่ง เป็นความผูกพันระหว่างบุคคลกับรัฐ มีผลโดยตรงต่อการเข้าถึงสิทธิและการปฏิบัติตามหน้าที่ในฐานะพลเมืองตามสัญชาติแต่ละประเทศ โดยหลักสัญชาติแบ่งออกเป็น 2 เกณฑ์

หลักสายโลหิต (Jus Sanguinis) : บุคคลจะได้สัญชาติตามบิดาหรือมารดา โดยไม่คำนึงถึงสถานที่เกิด เช่น ในประเทศไทย เด็กที่เกิดจากบิดาหรือมารดาที่มีสัญชาติไทย ย่อมได้สัญชาติไทยโดยผลของกฎหมาย ไม่ว่าจะเกิดในหรือนอกราชอาณาจักร

หลักดินแดน (Jus Soli) : บุคคลจะได้สัญชาติตามสถานที่เกิด กฎหมายไทยให้สิทธิแก่เด็กที่เกิดในราชอาณาจักรไทย แต่มีเงื่อนไข เช่น บิดาและมารดาต้องเป็นคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในไทยมานานตามระยะเวลาที่กำหนด หรือปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การขอสัญชาติ

หลักภูมิลำเนา (Domicile) : ภูมิลำเนาเอกชน ตามหลักกฎหมายไทย บุคคลธรรมดา: ตาม มาตรา 37 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ถิ่นนั้นเป็นแหล่งพักพิงของบุคคลนั้น โดยพิจารณาตามความเป็นจริง ถิ่นที่อยู่เช่นว่านี้ไม่จำเป็นต้องเป็นถิ่นที่อยู่ตามทะเบียนสำมะโนครัว ถิ่นที่อยู่ถาวร ถิ่นอันตั้งรกรากถาวร หรือถิ่นที่อยู่หรือที่ทำงานเป็นการประจำแต่ต้องไม่ใช่ถิ่นที่อยู่เป็นการชั่วคราวหรือเพียงระยะสั้นๆ ซึ่งสามารถกะเวลาที่อยู่ชั่วคราวหรือสั้นๆนั้นได้แน่นอน เช่น หอพักของนักศึกษาไม่ถือเป็นภูมิลำเนา แม้ว่ามีการย้ายสำมะโนครัวมายังหอพักนี้แล้วก็ตาม ดังนั้นผลทางกฎหมายต่อสิทธิ คือ เป็นสิทธิที่บังคับได้ระหว่างเอกชนด้วยกันผ่านศาลแพ่ง หากเกิดความผิดพลาด เช่น ฟ้องผิดศาล ซึ่งสามารถแก้ไขได้ด้วยการโอนคดีหรือฟ้องใหม่ โดยไม่กระทบสิทธิ และผลทางกฎหมายต่อภาระ คือ ภาระตามหลักสุจริตและทางสัญญา ภาระพิสูจน์ได้ว่าส่งคำบอกกล่าวไปยังภูมิลำเนาที่ถูกต้องและตกอยู่กับผู้ส่ง หากส่งถูกต้องตามภูมิลำเนาแม้ผู้รับไม่ทราบ กฎหมายก็ยังถือว่ามีผลตามหลักการรับรู้โดยสันนิษฐานเพื่อคุ้มครองความเชื่อถือได้

ภูมิลำเนาทางกฎหมายมหาชน หมายถึง ถิ่นที่อยู่อันเป็นแหล่งสำคัญที่บุคคลในรัฐสังกัด ซึ่งพิสูจน์ได้จากชื่อในทะเบียนบ้าน (เช่น ทร.14 หรือ ทร.15) แตกต่างจากภูมิลำเนาตามกฎหมายเอกชน (ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์) ที่พิจารณาจากข้อเท็จจริงของถิ่นที่อยู่หรือการมีเจตนาเลือกตั้งถิ่นที่อยู่เฉพาะกิจ ดังนั้นผลทางกฎหมายต่อสิทธิ คือ เป็นเงื่อนไขเชิงองค์ประกอบของสิทธิเอง หากไม่เข้าหลักเกณฑ์ ผลก็คือ “ไม่เกิดสิทธินั้นเลย” และผลทางกฎหมายต่อภาระ คือ ภาระตามกฎหมายบังคับ ภาระเสียภาษีเกิดขึ้นโดยผลของกฎหมายทันทีเมื่อเข้าหลักเกณฑ์ ไม่ขึ้นอยู่กับเจตนาหรือความเชื่อถือได้ของคู่กรณีฝ่ายใด หรือกรณีเป็นหนี้ตามกฎหมายมหาชน ที่รัฐมีอำนาจบังคับฝ่ายเดียวผ่านกฎหมายปกครอง เช่น การประเมินภาษี การปรับ ไม่ต้องอาศัยการฟ้องร้องแบบแพ่ง

คนต่างด้าว หมายความว่า บุคคลธรรมดาซึ่งไม่มีสัญชาติไทย (ตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง) ซึ่งรวมถึงชาวต่างชาติที่เข้ามาทำงาน ท่องเที่ยว หรืออาศัยอยู่ จากข้อเท็จจริงข้างต้นนั้น ผู้ถูกสัมภาษณ์มาจากประเทศเกาหลีใต้ซึ่งผู้ถูกสัมภาษณ์ไม่ได้มีสัญชาติไทยโดยใช้หลักสัญชาติสายโลหิตและหลักสัญชาติหลักดินแดนที่ผู้ถูกสัมภาษณ์นั้นไม่ได้มีทะเบียนบ้านตามภูมิลำเนาทางมหาชนในประเทศไทย ดังนั้นผู้ถูกสัมภาษณ์เป็น คนต่างด้าว ซึ่งสภาพบุคคลระหว่างประเทศของคนต่างด้าว คือ นิติฐานะที่บุคคลธรรมดาได้รับความคุ้มครองและมีสิทธิทางกฎหมายในดินแดนของรัฐอื่น โดยสภาพบุคคลของคนต่างด้าวเริ่มต้นและสิ้นสุดลงตาม กฎหมายสัญชาติ ของตนเอง แต่การใช้สิทธิ หน้าที่ และความสามารถในการทำนิติกรรมต่างๆ จะถูกควบคุมด้วยกฎหมายของ รัฐเจ้าของดินแดน ที่บุคคลนั้นอาศัยอยู่