อังกะลุงคือเครื่องดนตรีที่ทำจาก “ไม้ไผ่” เวลาเขย่าจะเกิดเสียงตามระดับโน้ตที่กำหนดไว้ จุดเด่นคือ 1 อังกะลุงมักให้เสียงหลัก 1 เสียง (บางชุดมีมากกว่า) ทำให้เวลาเล่นเป็นวงต้องอาศัย “ทีมเวิร์ก” มาก ๆ เพราะแต่ละคนรับผิดชอบคนละโน้ต พอรวมกันถึงจะเป็นทำนองเพลง ประวัติอังกะลุง (แบบย่อที่คนค้นหาบ่อย) ต้นกำเนิดเป็นดนตรีพื้นบ้านของชาวซุนดาในอินโดนีเซีย (แถบชวาตะวันตก) ใช้ในพิธีและงานชุมชน ต่อมาถูกพัฒนาให้เข้ากับระบบเสียงสากล จนเล่นเพลงได้หลากหลายและแพร่หลายไปหลายประเทศ รวมถึงในไทยที่มักพบในกิจกรรมดนตรีโรงเรียน/ชมรมดนตรีไทย เพราะฝึกง่าย เข้าถึงเด็ก ๆ ได้ดี และใช้สร้างความพร้อมเพรียงของวง ถ้าถามว่า “อังกะลุงเล่นยังไง” จากประสบการณ์ที่เคยเล่นตอนเป็นนักเรียน สิ่งสำคัญมี 3 อย่าง 1) จับให้ถูกตำแหน่ง: มือหนึ่งจับกรอบ อีกมือเขย่าเบา ๆ ให้กระทบกันพอดี เสียงจะใส ไม่แตก 2) ดูสัญญาณ/โน้ตให้ทัน: วงอังกะลุงมักมีครูหรือหัวหน้าวงให้สัญญาณ (เช่น ชี้โน้ต ยกมือ นับจังหวะ) คนที่ถือโน้ตเดียวต้อง “เข้าให้ตรงจังหวะ” มาก ๆ 3) ฝึกการหยุดเสียง: ไม่ใช่เขย่าอย่างเดียว บางเพลงต้องหยุดให้เป๊ะ เทคนิคคือหยุดมือให้สนิททันทีหลังเกิดเสียง เพื่อให้เสียงไม่ยาวเกิน หลายคนค้นหา “อังกะลุง ประวัติ” เพราะอยากเอาไปทำรายงานหรือใช้ประกอบการแสดงที่โรงเรียน แนะนำว่าถ้าต้องเขียนรายงานให้ครบ ควรใส่หัวข้อเพิ่ม เช่น วัสดุที่ใช้ทำ (ไม้ไผ่), หลักการเกิดเสียงจากการสั่น, การจัดวง (แบ่งโน้ตตามคน), และตัวอย่างเพลงที่นิยมเล่นในโรงเรียน สุดท้าย ถ้าใครกำลังจะขึ้นแสดงจริง เคล็ดลับที่ช่วยมากคือซ้อมกับเมโทรนอม/การนับ 1-2-3-4 ให้คุ้นก่อน แล้วค่อยซ้อมรวมวง จะทำให้เพลงนิ่งและพร้อมเพรียงขึ้นแบบเห็นได้ชัด