เรื่องใส่ซองงานแต่งนี่เป็นประเด็นที่ผมเองก็เคยสงสัยมาตลอด เพราะถ้าคิดแบบซีเคที่แชร์ว่า "ถ้าคุณไม่พร้อมที่จะเลี้ยง ผมไม่ไปก็ได้" ก็ทำให้เราต้องย้อนมองว่างานแต่งงานในวัฒนธรรมไทยนั้น จริงๆ แล้วสังคมคาดหวังอะไรจากผู้ร่วมงานบ้าง ส่วนตัวผมเห็นว่า การใส่ซองในงานแต่งเป็นเหมือนธรรมเนียมที่ไม่ได้เขียนไว้อย่างเป็นทางการ แต่กลายเป็นการแสดงน้ำใจหรือสนับสนุนเจ้าภาพในทางหนึ่ง แต่ก็เข้าใจความรู้สึกที่หลายคนรู้สึกว่าเหมือนถูกบังคับหรือทำไปโดยไม่เต็มใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเศรษฐกิจหรือภาระค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันก็มีอยู่มากแล้ว ในหลายครอบครัว งานแต่งอาจจะเป็นช่วงเวลาที่ต้องใช้เงินจำนวนมาก ทั้งในการจัดงานและการเตรียมตัว การใส่ซองจึงกลายเป็นวิธีที่ช่วยบรรเทาความเครียดทางการเงินได้บ้าง แต่ก็มีบางคนที่มองว่า ถ้าเชิญมาแล้วก็ควรเป็นความสุข ไม่ใช่ความกดดัน ผมเองเคยไปงานแต่งที่ไม่มีการเรียกร้องให้ใส่ซองหรือเงินช่วยเหลือในงานเลย มันทำให้บรรยากาศเป็นมิตรและผ่อนคลายมากกว่าที่เคยเจอมาก่อน ซึ่งผมคิดว่านี่เป็นตัวอย่างที่ดีสำหรับการเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมนี้ในอนาคต ท้ายที่สุด ผมว่าเรื่องนี้ควรเป็นการเลือกของแต่ละคนและแต่ละครอบครัว อย่างไรก็ตาม การเปิดใจพูดคุยถึงความรู้สึกและความคาดหวังซึ่งกันและกันน่าจะช่วยให้ทุกฝ่ายเข้าใจกันและกันมากขึ้น และลดความอึดอัดใจในงานแต่งไปได้มากทีเดียวครับ