หลายครั้งที่เราอยากเล่าความสุขหรือความทุกข์กับคนรอบข้าง แต่กลับกลายเป็นว่าการเปิดใจมากเกินไปอาจทำให้เกิดความรู้สึกเปล่าเปลี่ยวหรือเข้าใจผิดได้ จากที่ได้อ่านคำสอน 'สุขอย่าไปเล่าให้ใครฟัง เศร้าอย่าไปพูด' ของเพรช พฤษภา ทำให้ผมคิดว่าการเก็บความรู้สึกเป็นสิ่งที่ช่วยปกป้องจิตใจให้แข็งแรงขึ้นได้จริง ๆ การเลือกที่จะไม่บอกเล่าความสุขกับคนอื่นบางครั้งไม่ใช่เพราะเราไม่อยากแบ่งปัน เพียงแต่บางอย่างมันเป็นเรื่องส่วนตัวที่ช่วยให้เราได้รักษาความสงบในหัวใจ หากเราเล่าเรื่องที่ทำให้เรามีความสุขมาก ๆ แล้วไม่ประสบความสำเร็จหรือถูกวิพากษ์ วิจารณ์ มันอาจเป็นเหตุให้ความสุขนั้นหรี่ลงและกลายเป็นความผิดหวังได้ ในทางตรงกันข้าม เมื่อเรารู้สึกเศร้าหรือเจ็บปวด การเลือกที่จะไม่พูดออกไปก็ไม่ได้หมายความว่าเราแข็งแกร่งเสมอไป แต่บางครั้งมันคือการให้เวลากับตัวเองได้ฟื้นฟูและสงบใจก่อนเพื่อที่จะได้ลุกขึ้นสู้กับสถานการณ์ต่าง ๆ ได้อย่างหนักแน่น และเมื่อพร้อมจริง ๆ การพูดคุยกับคนที่ไว้ใจจะช่วยให้บรรเทาความเศร้าได้ดียิ่งขึ้น ผมเคยใช้วิธีนี้ในชีวิตจริงเมื่อต้องเผชิญกับปัญหา บางครั้งการเงียบและเก็บเอาไว้ก่อน ทำให้ผมสามารถจัดการกับอารมณ์ได้ดีขึ้น และเมื่อพูดคุยก็มาจากเหตุผลและความเข้าใจจริง ๆ ไม่ใช่จากความวิตกกังวลหรือความเจ็บปวดที่ยังไม่พร้อมจะแบ่งปัน เรื่องราวนี้เหมือนเป็นคำเตือนและกำลังใจให้เรารู้จักความพอดีในการเปิดเผยความรู้สึกกับคนอื่น ๆ ไม่ว่าจะสุขหรือเศร้า เพราะบางครั้งความสุขและความเศร้าที่ถูกเก็บไว้นั้นแฝงไปด้วยความเข้มแข็งและการดูแลตัวเองอย่างลึกซึ้ง