Fried yellow ligament from Laos PDR

หลายคนถามเหมือนกันว่า “เอ็นเหลืองวัว คือส่วนไหน” จากที่เคยซื้อกินที่เวียงจันทน์และคุยกับร้านที่ทำขาย เขาจะเรียก “เอ็นเหลือง” เป็นส่วนเอ็น/พังผืดของวัวที่มีสีออกเหลืองนวล พอทอดแล้วจะกรอบเด้ง เคี้ยวหนึบๆ ไม่ใช่เนื้อล้วน เลยทำให้เป็นของกินเล่นหรือกับแกล้มได้ดีมาก (บางพื้นที่อาจเรียกเพี้ยนเป็น “เอันเหลือง” ด้วย) ถ้าอยากทำ “เอ็นวัวทอดกรอบ” ที่บ้าน สิ่งสำคัญคือการเตรียมเอ็นให้สะอาดและทำให้แห้งก่อนทอดค่ะ วิธีที่ทำแล้วเวิร์กสำหรับเรา: 1) ล้างเอ็นเหลืองให้สะอาด แล้วลวกน้ำเดือดสั้นๆ เพื่อลดกลิ่น (ใส่ขิง/ตะไคร้ได้ถ้ามี) จากนั้นตักขึ้นพักให้สะเด็ดน้ำ 2) หั่นชิ้นพอดีคำ อย่าหนามาก เพราะจะกรอบยาก 3) ทำให้แห้ง: ซับด้วยกระดาษ หรือผึ่งลม/ตากแดดอ่อนๆ ให้ผิวแห้งที่สุด (ขั้นตอนนี้ช่วยลดน้ำมันกระเด็นและช่วยให้กรอบ) เทคนิคทอดเอ็นเหลืองให้กรอบ: ใช้วิธีทอด 2 รอบจะได้ฟีล “กรอบนาน” ค่ะ - รอบแรก: ไฟกลางค่อนอ่อน ทอดให้เอ็นสุกและเริ่มพอง ตักขึ้นพักให้สะเด็ดน้ำมัน - รอบสอง: เร่งไฟกลางค่อนแรง ทอดซ้ำเร็วๆ ให้สีเหลืองทองและกรอบมากขึ้น แล้วรีบตักขึ้น รสชาติแบบที่เจอบ่อยในลาวจะหอมพริกแห้งกับใบมะกรูด (ตามที่เห็นในรูป) เราชอบทำเพิ่มโดยเจียวพริกแห้งและใบมะกรูดในน้ำมันพอหอม แล้วค่อยคลุกกับเอ็นทอด ใส่เกลือปลายช้อนหรือผงปรุงรสนิดเดียวก็อร่อย หรือจะคลุกพริกป่น/พริกเกลือก็เข้ากันมาก อีกคำค้นที่คนสงสัยคือ “ปิ้งเอ็นลาว” ถ้าไม่อยากทอดน้ำมันเยอะ สามารถอบหรือหม้อทอดไร้น้ำมันแทนได้ แต่ต้องทำให้เอ็นแห้งมากๆ ก่อน และคอยกลับชิ้นเพื่อให้กรอบทั่วถึง ส่วน “เหงือกวัวทอด” จะเป็นคนละสัมผัส—เหงือกจะหนึบและแน่นกว่าเอ็นเหลือง ใครซื้อแล้วไม่แน่ใจ ลองสังเกตว่าเอ็นเหลืองจะเป็นเส้น/แผ่นเอ็นและพอทอดจะฟูกรอบกว่า สุดท้าย ถ้าซื้อแบบสำเร็จมาแล้ว แนะนำเก็บในภาชนะปิดสนิทและใส่ซองกันชื้นเล็กๆ จะช่วยให้เอ็นเหลืองทอดกรอบได้นานขึ้น กินเป็นของกินเล่นหรือกับแกล้มคู่เครื่องดื่มเย็นๆ คือเพลินมากค่ะ