ชีวิตคนเรานั้นไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็น บางครั้งเราต้องแสร้งยิ้มให้คนอื่นเห็น แม้ในใจจะเจ็บปวดหรือท้อแท้มากก็ตาม ผมเองก็เคยผ่านช่วงเวลาที่ต้องทำเหมือนทุกอย่างปกติในขณะที่ความรู้สึกข้างในแตกสลาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความรัก มิตรภาพ หรือภาระหน้าที่ต่างๆ เหล่านี้ทำให้เราเหน็ดเหนื่อยใจและหลายครั้งก็รู้สึกเหมือนตัวเองแทบจะไม่เหลืออะไรแล้ว ในภาพที่มีข้อความว่า "คนเราไม่ได้เก่งแม่งทุกเรื่อง" "บางวันยืนไหว ทั้งที่ข้างในฝืนกลืน" และ "ยิ้มให้คนทั้งคืน แต่ตัวเองแทบไม่เหลือไร" สะท้อนถึงความเป็นจริงที่หลายคนประสบ การที่มีใครสักคนเข้าใจและเห็นใจในความรู้สึกนี้ถือเป็นการเติมพลังให้ไม่น้อย คนที่ผ่านประสบการณ์เจ็บปวดมาก่อนจะเข้าใจดีว่าแผลใจนั้นต้องการเวลาและความรักจากตัวเองเป็นสำคัญ ไม่ใช่แค่การรักคนอื่นจนลืมดูแลตัวเอง ส่วนตัวผมพบว่าการเปิดใจพูดคุยกับเพื่อนหรือคนที่ไว้ใจได้ ช่วยให้ความรู้สึกที่กดทับอยู่ผ่อนคลายลงมาก ความรู้สึกว่า "ไม่ได้พูดเล่นจากปาก คนที่เจ็บมาก่อนเรา มันคือแผล" ก็ให้เราเรียนรู้ที่จะให้ความสำคัญกับสุขภาพจิต เหมือนคำพูดว่า "อย่ารักจนลืมตัวเอง" การรักตัวเองมากพอเป็นการสร้างพื้นฐานที่แข็งแรงที่จะช่วยให้เราพร้อมเผชิญกับความเจ็บปวดและบททดสอบในชีวิต ดังนั้นถ้าคุณกำลังรู้สึกเหมือนยืนหยัดอยู่ทั้งที่เจ็บปวด ลองให้เวลาและความรักกับตัวเองมากขึ้น ค่อยๆ รับรู้ความรู้สึกและอย่ากดทับไว้จนเกินไป บางครั้งการเรียกร้องความช่วยเหลือจากคนใกล้ชิดก็เป็นเรื่องที่ไม่อายหรืออ่อนแอเลย ขอเพียงให้คุณจำไว้ว่ามีคนที่เข้าใจและพร้อมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ