เคยได้ยินเหมือนกันว่าครูประจำชั้นนั้นมักจะมีนิสัยบางอย่างสะท้อนมาจากเด็กๆ ในห้องตัวเอง ซึ่งก็ฟังดูน่าสนใจไม่น้อยนะครับ เพราะในฐานะที่ผมเคยเจอกับครูหลายท่านและทำงานในโรงเรียนมาก่อน ผมสังเกตเห็นว่าในหลายๆ ครั้ง ครูจะมีสไตล์การสอนหรือท่าทางบางอย่างที่เหมือนกับการเลียนแบบพฤติกรรมของนักเรียนในชั้นที่สอน เช่นถ้าเด็กในห้องนิสัยขี้เล่น ครูก็มักจะมีมุกตลกหรือท่าทางสนุกสนานร่วมด้วย หรือถ้าเด็กในห้องเอาจริงเอาจัง ครูเองก็มักจะมีท่าทีจริงจังและเข้มงวดไปในทางเดียวกัน ในวันสุนทรภู่หลายปีที่ผ่านมา ผมเห็นครูหลายคนจัดกิจกรรมเสริมที่ผสมผสานความสนุกและการเรียนรู้ให้เหมาะกับลักษณะนิสัยของเด็กๆ ในห้อง ซึ่งช่วยสร้างบรรยากาศการเรียนที่ผ่อนคลายและกระตุ้นการเรียนรู้ได้ดีมากขึ้น อีกทั้งการที่ครูสามารถปรับตัวเองให้เข้ากับนักเรียนได้ก็ทำให้เด็กๆ รู้สึกว่าครูเข้าถึงและเข้าใจพวกเขาจริงๆ ทำให้ความสัมพันธ์ในชั้นเรียนแน่นแฟ้นขึ้นมาก แต่บางครั้งการที่ครูแสดงออกเหมือนเด็กในห้องก็อาจจะมาจากความตั้งใจที่จะสร้างความสัมพันธ์และความสบายใจให้เกิดขึ้นในห้องเรียนมากกว่า เพื่อให้เด็กๆ รู้สึกไม่เกร็งและกล้าที่จะเปิดใจพูดคุย รวมถึงเตรียมพร้อมรับความรู้ใหม่ๆ อย่างเต็มที่ จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเชื่อว่าการที่ครูมีนิสัยคล้ายกับเด็กในห้องนั้นเป็นข้อดีที่ช่วยส่งเสริมบรรยากาศการเรียนรู้ที่ดีขึ้นได้จริงๆ และเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้การเรียนในห้องเรียนมีชีวิตชีวาและน่าสนุกมากขึ้นอย่างชัดเจน